J. F. Brandt, 
contigit, descriptionem et iconem ejus publicavit et Manatum Phocae genus esse statuit. — 
A. Bieius [Voyage de la France equinoctiale en Visle de Cayenne entrepris par les Francais 
en ГА. 1652. 4. par Antoine Biet p. 419.) Manatum cayenensem (Cajoimorou) ob carnis, 
bovinae similis, praestantiam commémorât. — Herrera {Décades de las Indias Madrid 1728. 
fol. Bec. I. Lihr. V. c. 2. de Manato paulo fusius disserens eum Tauri marini nomine de 
signavit. 
Be Manatis provinciae Mexicanae lacum aqua dulci repletum , nomine Gerapatz ab 
ipso designatum, habitantibus idem auctor in Novo orbe cap. XII. p. 17. loquitur. — '■ Be 
Laet {Novus Orbis seu descriptio Indiae occidentalis Lib. XVIII. Lugd. 1633. 1 Vol. fol.) 
Clusium sequitur nec non de Manatis cayennensïbus frequentibus refert. — Nierembergii 
{Hist. natur. maxime peregrina Anvers 1633 fol.) obseryationes communicationibus e scrip- 
tis Oviedoi, P. Martyrii et Clusii desumptis originem debent, quod etiam de Hernandedi 
descriptione {Berum med. Novae Hîspan. Tkes. Romae 1649 fol. Lib. IX. p. 5^5.) valeret. 
Ante Hernandezium Christ oval Acùna {Nuovo descubrimiento del gran rio de las Amosonas 
Madrid 1641. 4. cliap. 25.) Manatum Amazonwn fluminis pariter descripserat. — Binet 
{Voyage d. l. France équinoxiale 1664 fol., Bescript. Gajanae Lib. II. c. 15 p. 85 et 394 
et cap. 16.) de Manatorum in fluminibus (d'Ouya-poque, Mari-caris et Epicouty) et in litori- 
bus Cayensibus et terrae firmae summa frequentia loquitur, eorum cutem elephantinae 
comparans. Eos, quos insula Gallica Caraibensium Marigalante fovebat, descripsit OkwsDap- 
perus in descr. Amer. Lib. II. c. 11. et 16. p. 314., quosque Tabasco novae Hispaniae ha- 
buit idem depinxit Lib. II. c. XV. itiner. p. 186, sicuti Boppcrus in Amer. Lib. II. cap. 
VII. H. Montanus cap. VII. articulo LVII. et complures alii. Bapperus praeterea refert in 
provinciae Brasiliae Ileos dictae lacu quodam plurimos inveniri. — Surinamiam Manatos 
alere L. van Bosch {Theatr. belg. T. I. p. 201.) et Adr. van Berkel {Surinam Amstelod. 
1695 p. 110) auctores sunt. — P. Bidertre {Hist. gen. d. Antilles IL p. 194) de Manato 
disserens figuram Clusii addit., quod quidem in Universum et am de RocJiefortio {Hist. nat d. 
Antilles 1659 dici potest. — Bampier {Voyag. autour du monde 1673 a 1792. T. IL cap. 
4., T. L. cap. 3.) Manatorum in Sinu Campeche dicto et fluvio Tabasco, nec non insularum 
prope Cubam in austri partibus sitarum, mentionem fecit et loca recensuit in flumine Bleu- 
field (Campechebai), in oris Bocca de le Drago et de Bocco, in flumine Dariae, in insulis 
parvis (Clefs) meridionalibus Cubae, porro in Jamaica et flumine Surinamensi. — Thom. 
Cornelius in Bictionar. T. L p. 4. de eorum magna frequentia prope Insulas de Bartovento, 
in oris Peruensibus et in Capite de Magdeleine loquutus est. — Ldbbat {Voyage aux iles 
d'Amérique 1722. T. IL p. 200.) vibrissas, mammas et cutem crassam Manatorum comme- 
rat. — W. Raidejus secundum Hasaeum l. l. p. 534. de eorum in flumine Guayana prae- 
sentia loquitur. Magnam eorum affluentiam in regione Gujanae esse et per totius anni tem- 
pera in omnis regionis fluminibus capi, ita ut, vili pretio Indis piscatoribus soluto, ad Eu- 
ropaeos multum transeat lucri, auctor est Joh. Grillet in descriptione Gujanae, nec non Bap- 
perus l. l. Lib. III. с. 5. — Ad litora Peruviae Manatos esse, qui circa litora versantes 
