258 
J. F. Brandt, 
temporibus multo mimerosiora fuerunt, ita ut tunc populis, minus numerosis praesertim, 
non solum victum largum et satis gratura, sed etiam coria crassa praebere posseut. Conji- 
cere igitur licet Halicorem mare rubrum et forsan etiam Sinum persicum, quare loca populorum 
cultorum antiquissimorum {Chaldaeorum, Babyloniorum et Aegyptionm) patriae vicina habi- 
tantem hisce populis ignotam vix fuisse. Putares nominatim animalia illa a Beroso secun- 
dum Eusebium {Chronic, ed. A Maj. Lib. I. e. 4 ed. Armen, p. 9) et Syncellum {Chro- 
nograpJiia ed. Dindorf. Bonnae 1829. Vol. I. p. 50 — 51) commemorata, in mari rubrode- 
gentia, parte anteriore homines, posteriore vero (cauda) pisces revocantia veterum Chaldaeo- 
rum et Babyloniorum ad Halicorem esse referenda. Imo adeo figura animalis fabulosi ma- 
rini, in Babylonia Oannes nomine designati, e mari rubro pluries emersi, quod toto corpore 
piscem, Caput vero piscibus alienum praebuit, pedes vero Iramanos possidebat, quodque ho- 
mines literas, varia gênera artium, descriptiones urbium, legum lationem, finium regundo- 
rum doctrinam, seminum praeterea et fructuum collectionem demonstravisse atque omnia, 
quae mundanae societati conducunt, hominibus tradidisse dicitur {Berosi Fragm. ap. Eu- 
sebium ex Älexandro PoliJiistore^ Fragm. Histor. Graec. ed. Müll. II. p. 496, Lib. I. 3. IL 
5 p. 499. Sgncell. l. l.) ab Halicore mutuata esse videtur. — Annedotus semideus Abydeni 
(Fragm. Hist. gr. ib. IV. p. 280), Oes Fhotii (Bibl. ed. Beck. IL 535), nec non Idotionus 
et Odaconus Berosi {Fragm. apud Eusebium ex Alexandra Polyhistore in Fragm. Hist. graec. 
ed. G. Müller II. 5 p. 299) ceterum Synonyma Oannis esse mihi videntur. — M. de Nie- 
biblir Geschichte Assurs u. Babeh Berlin 1857. p. 479 sqq.) ait Oannes = 0 Annes = Anu; 
Idotion = Deus Thoth Aegytiorum Taaut Phoenicum, Annidotius Abydeni. Loco Шахи^ in 
monumentis sec undum Niebuhr Bei Dagon. Quae quidem: conjecturae, si, ut videtur, re vera 
essent accipiendae, antiquissimorum populorum (Chaldaeorum) cum Halicore nexum indicare 
possent. Nexus talis forsan eo magis admittendus, quum relationum illarum origo verisi- 
militer apud populos antiquissimos, in maris rubri litoribus habitantibus, erit quaerenda, 
quibus forsan Halicorarum carües et coria tantam praebuerunt utilitatem vitaeque commo- 
ditatem ut culturae ipsorum initia adeo animanti formam Halicores similem praebenti ad- 
scriberent. 
Jam Th. Hasaeus (Dissertât, philologicarum Sylloge. Bremae 1731 8. p. 5i?^)etserius 
Michaelesius {Deutsche Uebersetzg. d. alten Testamentes. Göttingen 1771. 4. Th.III. S. III), 
deinde qui Michaelesium sequutus est Bilppelius (lieber den Dugong d. rothen Meeres, Mu- 
seum Senckenherg. Bd. Lp. 99 et 113) nomen hebraicum Thachasch (^^ПП)і. e. corii illius, in 
Exodi locis nonnuUis (Cap. XXXV. v. 7 et cap. XXXIX. v. 34), nec non apud Esechielum 
(10 et 16) commemorati, a Luthero Taxo vindicati, Israelitorum tabernaculi sancti teg- 
mentum quartum seu externum formantis, ad Halicores corium retulerunt. Imo adeo Rüp- 
pelius eam ob causam Halicori maris rubri '), quam sine causa sufficiente ab indica distin- 
guendam esse putavit, Halicores tabernaculi nomen dedit, quae quidem forma eadem est, 
1) In maris rubri regiooibus Hcdicore Naqua el Baliher et Davila appellari dicitur. 
