SyMBULAE SlRENOLOGlCAE, 
273 
tilagine antice palae simili invicem uniuntur. Corpora caveniosa e toto arcu costaeformi 
ab ossibus dictis formato originem ducunt. 
De musculorum systemate praeter observationes sparsas supra commemoratas nihil 
notatum inveni. 
Diaphragma refereiite Büppelio {p. 106] membranam tenuem, tendinosam, ab ultima 
costarum pari ad sternum extensam, saccum satis angustum, biventrem, a pectoris cavitate 
sej'ungentem, praebet. 
§ 3. Geographica geueris distiibutio. 
Genus Ualkore oras marinas et insularum, sicuti fluviorum terrae firmae ostia, quae 
ab Oceani indici variis partibus allnuntur, igitur inter Africam, Asiam, maris Indici Archi- 
pelagos et Australiam, habitare supra jam commemoravimus. Ad hancce distributionem 
geographicam generalem tarnen fusius demonstrandam restât locorum, in quibus Halicore re 
vera est inventa, exactior enumeratio. Inde a locis ab ipsa habitatis occidentalibus et insi- 
mul maxime australibus incipientes reperimus, eam ipsam esse observatam prope Caput 
Bonae Spei {Kolbe) ^), prope Sofalam {Bapper)^ in fîuvio Cuama vel Zambesi (Santos), prope 
Mongical, provinciae Mozambique (Mocquet), et тЖѣг\г\іЬго{Т1іеѵепоі, Neitscliiltz, Führer, 
StocJiove, Gerlach, Hemprich, Elireuberg, Rappel), porro prope Madagascarem [Laurentius), 
пес non prope Insulas St. Mauritii {Th. Hoffmann, cranium a Daubentonio descriptum) et 
Eodriguez (ubi, secundum Le Gaat, admodum fréquentes erant), deinde prope insulamCey- 
loni proximam Menaar dictam [Baldaeus), in freto Malaccensi, nominatim prope Singapore 
{Baffles, Hardivick), in oris Sumatrae, Bornéo et Timor {Andr. Wagner), in ora boreali 
Australiae (Bapp.), in freto Terres dicto (D' TJrvïlle), in Novae Guineae, nec non in insularum 
Moîluccarum, nominatim Amboinae et Ternatae aliarumque oris (Valentyn, Quoy et Gai- 
mard, Museum Lugdunensej, in oris denique insularum Philippinensium, Ex insulis Philip- 
pinensibus boream versus, ut videtur, ad Chinae oras migravit vel forsan ibi adhuc appa- 
ret. Schlegclius et Okenius nominatim putant, animal a Nieuwhoffio {Ambassade p. 100) 
commemoratum, fluviorum in sinum Petscheii irruentium ostia habitans, Halicorem fuisse, 
etiamsi auctores Chineuses et Japonenses de animali ad Halicorem seu vaccas sic dictas ma- 
rinas in Universum referendo taceant. In Universum quidem statuendum esse videtur, non 
omnia Halicores loca natalia innotuisse, deinde talia quoque forsan existere, in quibus non 
amplius invenitur, alia denique esse, quae nunc rarius vel rarissime ab ea habitantur. Maris 
rubri pars borealis e. c. rarissime, australis vero, nominatim orae insularum Dahalak et 
Nurae, rarius quam pristinis temporibus Halicorem nunc offerunt {Bilfpel). De Halicoris 
deinde in Capitis Bonae Spei, Sofalae, Mozambiquae, Madagascaris et Ceylonis oris vel 
fluminibus degentibus recentissimi auctores, quae terras dictas vel earum oras visitarunt, 
prorsus tacent. Imo forsan adeo Halicore olim regiones liabitavit, quae inter loca natalia a 
nemine sunt commemorata e. c. Sinus Persici et Bengalensis, nec non Chinae oras. 
1) Leo marinus Kolbii euim cum Schlegelio et Wagnero ad Halicorem omnino referendus esse videtur. 
35 
