Symbolae Sirenologicae. 
275 
tela cellulosa humiditatem facillime excipiat. Dentés incisivi, qui olim magno pretio fue- 
runt, coronis precatoriis conficiendis praesertim inserviunt, quibus varia miracula vindi- 
cant. Putant vel putarunt saltem: coronara talem collum parturientis circumdantem par- 
tum accelerare. Num Halicores corio Assyriorum palatia et Judaeorum sanctum taberna- 
culum re vera obtegebantur (cf. supra p. 258) pro certo quidem hucusque non dici potest 
sed verisimillimum videtur. Coria dicta crassa omnino temporibus pristinis, quum Hali- 
corae verisimiliter longe frequentiores, imo frequentissimae in Mari rubro essent et forsan 
etiam in sinu Persico degerent, satis facile impetranda, tegmenta apta omnino praebere 
poterant, meliora quidem quam Phocanim. 
LIBER IV. 
Ad Oeiierîs Rliyiiiiae cognitioiiem Stippleiuenta 
Caput I. 
Rliytiiiae historiae literariae siippleinentuin. 
Jam in Symbolarum Sirenologicarum Fascicidi ргіші^ anno 1846 in Äcademiae Nostme 
Commentariis {Mémoires d. VAcad. Impér. d. Sc. d. St. Pétersh. VI. Sér. Sc. nat. T. V.) publici 
juris facti, introductione, nec non in earum Partis II. Lih. II. cap. 2. § 2, de Bliytina a 
Stellero détecta loquutus sum et quae de ea tractant scripta usque ad annum 1846 publi- 
cata enumerare studui'). Quum tarnen generis Manati et Halicores cognitionis sensimsen- 
simque evolutae historiam dederim, etiam Wiytinae cognitionis sensim sensimque acqui- 
sitae liistoria eo magis erit addenda et supplenda, quia post primi Symbolarum fasciculi 
publicationem haud pauca cepit incrementa. In hacce historia vero, cui animalis cognitio- 
nis initia haud deesse possunt, repetitiones quaedam haud erunt evitandae. 
Symholarmn introductio docet, Stellerum primum et unicum naturae scrutatorem, seu 
rectius zoologum, fuisse, cui anno 1741 et 1742 in insula Beringii naufrago Rhytinam [vac- 
cae marinae nomine ab ipso designatam) et quidem in hacce insula tantum, non in ullo alio 
1) Inter scripta numerosissima 1. I. enumerata Eich- 
waldi Zoologia specialis deest, quem quidem errorem nunc 
emendo, ut auctori irato, citationis cupido (cf. BuUet. d. 
nat. d.Mosc. 1866. n. 4. p. 64.) satisfaciam. Dolendum 
tantum est, auctorem (l. l. P. III. p. 340—41.) Ehytinam 
cauda furcata et maxillis edentatis munitam pro typica 
forma generis Manati (cui recte caudam elongato-ovalem 
et molares 8 coronide quadrata et collicidis transversis 
duobus (binis) notatos ipse tribuit) contra Uligerum et 
Cuvierum erronée proposuisse. 
