Symbolae Sirenologicae. 
283 
denique descriptionem denuo lustrantes, figuram Bhytinae idealem novam, largioribus et 
melioribus fiindamentis suffultam, nunc communicandi haud abs re esse putavimus. 
§ 2. De Rhytinae corio observationes nonnullae. 
Corii Bliytinae descriptionem a Stellero (Nov. Comm. Petrop. II. p. 296. sqq.) commu- 
nicatam perlustrans et quae supra de Manati corio a Paidsenio microscopi ope accuratis- 
sime disqnisito diximus abiter comparans primo quidem intuitu putares animal dictum corii 
structuram peculiarem possedisse. Rlujtinae tamen cum Manatis magnam similitudinera in 
memoriam revocans minime admitteres animalia habitu et anatomica structura tam affinia 
corii anatomica structura differre posse. Quae Stellerus de cuticulae seu epidermidis cor- 
tici annosae quercus similis, scabrae, pilis orbatae, vix securis aut unci aciei obnoxiae, cor- 
pus crustae instar ambientis, crassitie, pollicem non raro attingente, porro de compage ejus 
in statu sicco tubulos ad perpendiculum cutis foveolis implantatos, arctissime sibi invicem 
accumbentes (cutis papillis igitur haud interruptos) praebente, nec non de cute diametrum 
cuticulae diametro multo minorem, bilinearem tantum, offerrente, refert ad partes homo- 
logas corii Manati supra descriptas primo intuitu omnino non satis quadrare videntur. In 
Manatis enim epidermidis seu cuticulae Stratum (pag. 252 — 53 A) secundum disquisitiones 
Paulsenii multo tenuius quam cutis (ib. ВС) apparet, in Ehytina vero e contrario secun- 
dum Stellen relationes supra laudatas cutis ' tantum epidermidis crassitudinis obtulit. 
Epidermidis crassitudo igitur a Stellero in Bliytina observata re vera differentiam inter ip- 
sam et Manatos sistere videtur, nisi Manati statu recenti observati epidermidis Stratum cras- 
sius offerunt quam frustulum corii exsiccatura, epidermide facile decedente forsan ex 
parte orbatum, quo usus est Paulsen; cujus rei dijudicationem tamen posteris observatori- 
bus relinquimus. Animali, Bhytinae instar, climati boreali destinato, massis glacialibus 
libère in mari natantibus saepe exposito, inter saxa et lapides massasque glaciei midis et 
fluctibus jactato, imo haud raro eo occiso, epidermis cute longe crassior, ut jam commode 
observavit acutissimus Stellerus, calorem animalis magis retinens et viribus externis magis 
resistens, optime et melius quam Manatis, regiones tropicas vel subtropicas habitantibus, 
convenire omnino videretur. Nihil igitur obstaret, quin Stellero, quod ad epidermidis crassi- 
tiem praevalentem, assentiamus. Vix tamen admitteres epidermidem seu cuticulam Bhyti- 
nae contra structurae typum generalem in Manaio observatum, supra (pagina 252 et pa- 
gina 253) demonstratnm, et icône expressum, e meris tubulis conflatam fuisse, ut Stellerus 
ipsissimis verbis notavit, epidermidis frustulis exsiccatis innixus. Ad Bhytinae corii struc- 
turam explicandam et ad Manati corii structuram in Universum reducendam accipiendum 
igitur potius videtur: Stellerum cuticulae inferioris strati cavitates conicas, cutis papillas 
foventes, in Manato supra p. 253. et in figura ibi addita demonstratas, cum parietibus suis 
exsiccatione .dissolutis, vel in sectione corii perpendiculari eminentiarum conicarum forma 
in Manato, ut 1. 1. jam innuimus, pariter conspicuis, speciemque tubulosam artefactam prae 
se ferentibus, tubulorum nomine désignasse, cutis papillas molles, a sic dictis tubulis inclu- 
