294 
J. F. Brandt, 
rem, etiamsi paulo serins ab liominibus visitatam, circiter duplo, vel plus diiplo citius quam 
prope Beringii insulam majorem evaimerunt. 
De Rhytinis prope insulas Aleuticas et insulam Kadjak observatis in relationibus ex- 
peditionum Kossicarum, qui post annum 1742 Archipelagum aleuticum et insulam comme- 
moratam visitarunt, apud Coxium communicatis nihil reperi. Pallasius [N. Nord. Beitr. I. 
S. 295.), postquam de insula Beringii et Cupri est loquutus, trium aliarum parvarum insula- 
rum inter 54 et 55° latitudinis ab insula Cupri versus austrum et occidentem sitarum (At- 
tak, Schemija et Semitschi) ab hominibus habitatarum mentionem fecit et addidit, circa om- 
nes hasce insulas praeter Otarias etiam Manatos satis magna copia adhuc inveniri. III. 
Baerius vaccas marinas insulis Aleuticis sensu strictiori pro certo quidem denegare haud 
vult, observât tamen Pallasium forsan dictas insulas très parvas Aleuticis pariter adnume- 
rantem hisce tribus insulis Bhytinas pariter tribuisse, quum tamen prope Beringii et Cupri 
insulam tantum invenirentur. Costa tamen Bhjtmae a Vosnessenskio in insula Attu (Attak 
Pallasii) reperta pristinam Bliytinae prope hancce insulam existentiam forsan indicaret, nisi 
ad animal ab undis allatum spectat. 
De insulis Andreanowensibus et Vulpinis ab hominibus habitatis Pallasius {ib. p. 306 
et 307) annotat, BJiytinas prope ipsas non esse observatas. 
In Universum quidem putandum esse videtur, in antecedentis seculi medio Bhytinas in 
insulis Aleuticis (insulae Beringii et Cupri magis vicinis) forsan adhuc, sedparcius exstitisse. 
In Universum tamen prope Camtschatcam, sicuti in aliis terris statim post hominum adven- 
tum Bliytinae stupidae, mites et inertes, maximae et insuper sapidae, in locis natalibus a 
venatoribus facili negotio appetendae, verisimiliter praesertim in illis regionibus mox exstir- 
patae esse videntur, quae sicuti insulae Aleuticae et orae atque insulae prope Americam 
sitae, Aleuticis vicinae, cibis largis et simul jucuudis minime abundabant. 
Quod ad pristinam Bliytinarum distributionem geographicam generalem attinet equi- 
dem jam anno 1862 {Bidlet. sc. T. V. p. 558, Melang, Ъіоі. T. IV. p. 259.) et 1867 (Вгй- 
let. sc. 3 sér. T. XI. p. 451, Mél. Ыоі. VI. р 230.) conjeci (cui conjecturae etiam in Uni- 
versum annuit Middendorf flu s 1. 1.) eam antiquissimis temporibus verisimiliter in Oceani 
tranquilli alveo inde a Mshne-Kamtschatsk vel Sinu Karaginscensi adeo ad Chinae oras et 
inde ab insulis Aleuticis ad Americae oras usque extenso in locis vadosis, prope litora ob- 
viis, hieme non gelatis, Aigis majoribus, Laminariis praesertim, largissime semper obsessis 
ante hominum adventum habitasse, sed jam Rossorum adventu in ultimis refugiis prope in- 
sulam Beringii et Cupri (ab hominibus haud habitatis) majori copia et statu naturali ad- 
huc tantum (et quidem per totum annum) vixisse. Bhytinae pristina geographica distributio 
a me hypothetice accepta, reliquiarum ossearum repertu futuris temporibus omnino adhuc 
stabilienda, aliorum Sireniomm generum adhuc viventium habitaculis commode saltem re- 
sponderet'). Genus Manatomm enim alvei marini maximi oras et insularum ripas inter 
1) Pallasius. in Zoographia I, p. 273 de Bhytinae pa- I noravit, eam suo tempore in insulis dietis jam exst.ii pa- 
tria annotans: eam in Oceano orientali ad insulas Asiae tarn et prope Americam a nemine inventam fuisse, 
interjectas et ad Americae litora frequentem esse, ig- \ 
