Symrolae Sirenologicae. 
299 
cavi). In Universum igitur diceres: Slrenla illis animalibus esse adnumeranda, quae reli- 
quis citius hominum insidiis succubuerunt. 
12) Omissis animalium terrestrium speciebus, ab hominibus pariter exstirpatis, quae 
facilius destrui posse videntur quam marinae, etiam alius animalis marini, nominatim Älcae 
impennis exstirpationis, pariter ab hominibus eifectae, historiam lU. Steenstrupii strenuis 
laboribus propositam (cf. VidenslmUige Meddelser for den naturJiistorisJce Forening г Kjö- 
benhavn, for 1856 — 57.) III. Baerii cura germanica lingua communicatam , (cf. Bullet, 
sc. d. VAcad. Imp. d. Sc. d. St. Pétersh. 3 sér. T. VI. p. 513^ Mélang. Ыоі. IV. p. 399.) 
cognoscimus et praeterea etiam animalis mere marini Rbytina multo agilioris, Balaenae 
Mysticeti, maximam diminutionem habemus compertam. EicJiwaldins quidem sine ulla causa 
etiam Âlcae impennis exstirpationem negavit. Recentissimis tamen temporibus avem a plu- 
ribus quaesitam nemo observavit. Qua de causa etiam haecce opinio ejus ad meras hypo- 
thèses est releganda. 
§ De Ilalitherioriim delelione (?) verba quaedam hypothetica. 
Bhjtinae exstirpationis historia et Sireniorum aliorum in locis ab hommibus fréquen- 
ter visitatis deletio docet: Sirenia animalia esse captu facillima quae, nominatim in locis 
omnibus ab hominibus habitatis, ob carnis sapidae copiam, adipem et coria, eorum insi- 
diis citissime evanuerunt. Quum disquisitiones recentissimae ostenderint: genus humanuni 
longe majorem aetatem ferre quam antea putarunt et fabulae illae de hominibus marinis 
prolatae ex parte saltem ad Sirenia referri posse videantur, quaestio omnino poni posset: 
num homines longe praeteritis seculis in maris mediterranei oris vel prope lacus et fluvios 
pristini temporis maximes, nunc evauidos vel admodum deminutos, climate forsan calidiore 
gaudentes, Galliae, Germaniae et Italiae cum illis fortasse Sireniis vixerint eaque magna 
ex parte saltem exstirpaverint, quorum osseae reliquiae in terris dictis hodie repertae generi 
exstincto HaUtherium seu Halianassa tribuuntur? Quaestio re vera cautissime erit propo- 
nenda, quum nec ipsae hominum osseae reliquiae, nec artis humanae vestigia in illis terrae 
stratis antiquis hucusque sint reperta, quae Sireniorum modo commemoratorum ossa prae- 
bere soient. Qaestio ceterum vix absona videtur, si reputamus animalia certis quibusdam 
temporum spatiis geologicis vindicata invicem esse similia, ita ut HalitJieria Halicoris, Ma- 
naiis et Bliytinae, quod ad osteologicam structuram, satis affinia (cf. Symbol. Fasc. II. Lib. 
IV. p. 157. sqq.), dictis tribus generibus olim forsan coaetanea fuerint. Cum fuci praeterea 
plantis antiquissimis sint adnumerandi ex eo quoque conjici forsan possit etiam mammalium 
fucivororum gênera varia jam antiquissimis temporibus vixisse, simul existentium tamen 
non omnia ad nostra tempera perstitisse. 
