Symbolae Sirenologicae. 
345 
Coecum simplex. Canalis intestinalis corpore 13 — 14es vel 20У2 es longior, quare 
paulo (in dentatis, nominatim in Halicore) vel multo longior (in Rhytina edentata) quam in 
Manatidis. Cerebri figura varia quidem, sed a manatina diversa. 
Halicorida olim in Gälliae, Italiae , Germaniae et Rossiae meridionalis aquis (marinis) 
génère HalWierium et liistoricis 'temporibus usque ad medium seculi praeteriti a Rhytina 
in oceani tranquilli dimidio subboreali adliuc repraesentata, liodiernis temporibus Halicorem 
inde ab Africae occidentalis cris ad Novam Hollandiam in maribus tropicis et subtropicis 
viventem offerunt. 
Quae statu viventi observabantur Halicorida (gênera Halicore et Bhyfina) animalium 
marinorum indolem manifestarunt, ita ut fuci pabulum primarium praeberent; quod quidem 
de Halitheriis (molarium coronarum ratione ad Manatos propius accedentibus quam Hali- 
corae) nec affirmari, nec negari potest. Conchae marinae {Ostrea calUfera) et Garcliariatis 
megalodontis reliquiae cum HalitJierii reliquiis repertae hujus generis vitam marinam pro 
certo indicarent, nisi Anthracotherii magni reliquiae cum Halitherii reliquiis in eodem pel- 
vis moguntiaci strato essent detectae, Ânthrocotheriim magnum tamen in aquae dulcis al- 
veis cum sinubus marinis communicantibus Hippopotamorum more forsan vivere poterat. In 
Universum igitur Halitlieria formis marinis esse adnumeranda magis affirmarem, quam negarem. 
Halicoridis ob caudae vertebrarum ultimarum ratiouem in Halicore et Rhytina, cauda 
furcata munitis, in Halitheriis conformem, adnumero gênera Halitherii Каир ( — Halia- 
nassa Meyer) Halicores Illig, et Rhytinae Illig. {Stelleri Cuvieri). 
Quum Halicoridorum familia cauda furcata distincta e geueribus tribus componatur, 
Manatidonim familia vero, caudam integram praebens, génère unico tantum repraesentetur, 
exinde, secundum principium, «ubi plurima nitent», concluderes Sireniorum gênera cauda 
furcata munita pro formis magis typicis fortasse esse accipienda. 
1. GcDUS Halilherlum Raup, Owen, Fitzinger, Bronn et Gervais, Halianassa H. v. Meyer, Gen. Pugmeodon 
Pontliotlierium et Fucotlierium Raup. 
Dentes incisivi in parte cranii maxillari adultorum bini, laniariis similes, prominentes. 
Molares inde a primo ad ultimum magnitudine aucti, secundum Kaupium secundum 
Gervais ||, quorum 2 — 3 in adultis tantum simul e maxillae et mandibulae latere utro- 
que prominent. Molariura coronaejugis binis distincte obtuse tuberculatis, transversis instruc- 
tae, eorum posteriores praeter juga dicta principalia jugo posteriore tuberculoso, angustiore, 
appendiculato, in Manatis cristula indicato, muniti, quare modice detritorum coronae facies 
tritoria in primo molari biloba, in posterioribus vero quinqueloba; ita ut coronae superfi- 
cies fere folii obtuse bi-vel quinquelobi forraam exhibeat. Molares maxillares latitudine ma- 
jore et ambitu rotundiore a mandibularibus differunt. In maxillaribus deinde quatuor poste- 
riores radices ternas, unam internam et duas externas, offerunt. Molares mandibulares, ex 
cepto primo, radicem unam praebente, radices binas, anteriorem minorem, et posteriorem 
majorem, possident. Narium apertura externa cranii fere ut in Halicore quidem formata 
