348 
J. F. Brandt, 
gypseo ectypo apparet, hemisphaeriorum lobo anteriore posteriore angustiore, magnitudine 
minore aliisque notis a Manati et Halicores cerebro distinguebatur. 
Bkytina, ob dentium defectum, a reliquis Sirenionm generibus sejungi haud potest. 
Dentium evanidorum alveolorum vestigia enim non solum in ossium incisivorum ejus parte 
apicali (Symb. Siren. Faso. II. p. 101.), sed etiam in mandibulae symphyseos marginibus 
(гЪ. j). 35. et p. 101.) iisdem locis a me sunt observata in quibus apud alia Sirenia {Ma- 
natos nominatim) dentés incisivi abortientes vel eorum alveoli inveniuntur. E fossa magna, 
in utriusque ossis intermaxillaris latere prope processum dentiformem in Rhytina conspi- 
cua, pro alveolo statuenda, forsan adeo conjiceres, eam rudimentum incisivi parvi laniariis 
spuriis Halicores comparandi, sed gingiva obteeti praebuisse. Osteologica Rhytinae struc- 
tura ceterum, ut in Symbolarum FascicuU secundi variis locis probavimus, tantas cum Ma- 
mtis, Halicoris et Halitheriis offert relationes, quales inter gênera affinia reperiri soient, 
quamquam notis peculiaribus omnino recedit. 
De Rhytinae characteribus osteologicis specialibus cf. Symbol. Siren. Faso. II. p. 131 
et 154, de Rhytinae a Manatis, Halitheriis et Halicoris differentiis e sceletorum invicem 
comparatorum structura derivatis cf. ib. p. 122. — Rhytinae historiam naturalem in Sym- 
bolarum Fasciculo I. (Mém. d. VAcad. Imp. d. Se. d. St. Pétersbourg Scienc. nat. T. V.) 
invenies, cui addenda erunt varia complementa in Symbolarum Faso. III. Lib. IV. p. 275. 
sqq. publicata. 
Rhytinae genus in Universum inter Sirenia et quod ad biologiam et morphologiam at- 
tinet forraam minus perfectam repraesentat. 
De Rhytinae satis stupidae et haud timidae geographica distributione, ut supra vidi- 
mus, valde disputatum est. Ultimae ejus reliquiae prope insulam Beringii et Cupri, ab ho- 
minibus quidem haud habitatas, sed post annum 1842 a Rossis fréquenter visitatas, et for- 
san etiam prope insulas Aleuticas sunt repertae et maximo numéro prope insulam Beringii 
et Cupri capiebantur. Prope Beringii insulam in maris regionibus litoralibus praesertim 
australibus ejus, prope caput Manati , sicuti prope Cupri insulam gregatim per totum an- 
num in locis vadosis, hominibus sine cymba adeo haud raro accessum praebentibus sunt 
observatae. Teste Stellero indesinenter devorabant Fucos majores e Laminariarum divisione 
maxima copia ibi crescentes. Quum habitationes supra laudatae Rhytinarum unicae vix fue- 
rint; eam ob causam conjeci: earum distributionis borealis pristinae terminos Laminaria- 
rum terminis fortasse identicas fuisse, ita ut longe praeterita tempora respicientes ditio- 
nem earum geographicam inde a Camtschatcae dimidio australi versus Japoniam et Chi- 
nam, deinde inde ab insula Beringii et Cupri et insularum Archipelago ab austro Penin- 
sulae Alaschka sito ad Americae oras forsan extendere possimus. In locis ab hominibus habi- 
tatis vel fréquenter visitatis Rhytinae litorales, maximae, stupidae, facile acquirendae, ob Gar- 
nis et corii praestantiam (ut aliorum quoque Sireniorum historia indicaret, cf. supra), citius reli- 
quis animalibus exstirpatae esse videntur; prope insulam Cupri enim (post Beringii insulam 
a Rossis detectam) jam ante annum 1754, prope insulam Beringii (1741 detectam) vero 
