366 
J. F. Brandt, 
tiones quaedam ad Sireniorum formas morphologicas singulas, in singulis ditionibus pecu- 
liaribus reperiendas, spectantes erunt addendae. 
In Universum quidem pristinis temporibus Sireniorum ordo formas duas australes 
(Manatos et Halicoras) et duas boréales {Haiitheria et BJiytinam) obtulit, quarum quidem 
loco ultimo commemoratae prorsus evanuerunt, ita quidem, ut Rliytinae reliquiae hominum 
insidiis, Haiitheria vero maxima ex parte aquarum deminutioni et forsan climatis influxioni, 
ex parte tamen forsan etiam humanae industriae, succubuerint. Formae australes contra coeli 
piagas aqua abundantes hominumque insidiis minus expositas habitantes hodiernis temporibus 
sed numéro multo minore, existunt, quamquam locis pluribus pariter jam exstirpatae sunt. 
Sireniorum quidem distributio , supra jam indicata , talis est , ut in magni Oceani 
inter Africam, Asiam et Novae HoUandiae extensi, nec non terrae firmae atque insularum 
oris, forma typica Halicoridorum (genus Halicores) inveniatur, Manatidorum typus vero 
Americae dimidii orientalis partis australis insularumque vicinarum oris et praesertim magnis 
fluviis et lacubus cum ipsis communicantibus , nec non Africae occidentalis litoralibus et 
fluviis lacubusque magnis peculiaris sit, 
Sireniorum forma utraque igitur, quas typicas nominavimus, coeli piagas calidas habi- 
tat, formae minus typicae vero {Haiitheria et Rhytinae) locos borealiores vel satis boréales 
occupabant. Halitheriorum genus enim Sirenia in Europa, Bhytina vero in Oceani tranquilli 
parte boreali repraesentavit. 
Formae occidentales, molaribus magis evolutis instructae, e Manatidorum familia genus 
Manatus, magis fluviatile, fucis Graminea praeferens, e Halicoridorum familia vero genus 
Halitherium, ut videtur marinum, olim obtulerunt, nunc autem Manatis tantum repraesen- 
tantur. 
Formae orientales molaribus minus completis (i. e. coronis minoribus et radicibus simpli- 
institueudis non vacat, in favorem hypothesis suae praeter 
Stellen Descriptionis Camtschatkae (p. 97) locum male 
ab ipso interpretatum duos alios errores affert, quorum 
unum (Tschuktschos e Manatorim corio cymbas conficere) 
jam Baerius, alterum (vero Bhytinae cranium in Groen- 
landia esse repertum) Schlegelius refutavit. Equidem ex 
Itinerario Stellen a Fallasio edito praeeunte Baerio denue 
probavi: Stellerum, qui Bhytinani in insula Beringii tan- 
tum observavit, ejus habitationes in insulas Archipelagi 
magni versus austrum et occidentem peniusulae Alasch- 
kae sitas (non ut E. vult in insulas Freti Beringii) eam 
ob causam extendisse, quod Mhytinam et Manatum ame- 
ricanum animal unum idenique esse putaret Denuo quo- 
que demonstravi, Hhytinam, per totum annum prope 
insulam Beringii in vadosis, fucis majoribus abundantibus, 
praesertim prope ripas australes ejus, in regione Capitis 
Manati, bieme glaciehaud obtectis, quare pabulum semper 
ei praebentibus, degisse, inio adeo in Cupri insulam, post 
stirpis ejus in dicta insula, Beringianae admodum vicina, 
deletionem , non transmigrasse , quare animalibus mi- 
j gratnriis non esse adnumerandam. Declaravi deinde ite- 
rum, SteUeri relatione innixus, Ehytinas maximas, voracis- 
simas, fucis majoribus largissimis tantum nutritas fuisse et 
nutriri potuisse eamque ob causam in regionibus maxime 
borealibus in litoralibus vadosis, fucos parvos tantum, per 
menses sex glacie obtectos , vel nullos , procreantibus, 
haud existere posse, ita ut fucorum majorum (Laminaria- 
rum), versus aquilonem insulae Beringii et peninsulae 
Alaschca haud observatorum, termini geograpbici boréa- 
les, etiam Bhytinae distributionis borealis termines veri- 
similiter sisterent. Conclusi denique: Bhytinam, quum 
in regionibus illis borealibus, conditiones vitae necessa- 
rias ffucos magnos, largissimos et mare haud gelatum) mi- 
nime praebentibus, peregrinatorum multorum nullus eam 
viderit, nec de ea audiverit, in Sinu Anadyr et Freto 
Beringii haud exspectari posse. Observavi denique natu- 
rae scrutatorum reliquos » qui de Bhytina specialiter 
scripserunt (Baerium, Middendorffinm Sordmannum et 
Siemasciikoum) de Bhytina prorsus deleta haud dubitasse. 
