Symbolae Sirenologicae. 
367 
cibus munitis) vel dentiura omnium defectu distinctae marinis et mere fucivagis sunt adnu- 
merandae. E formis hisce orientalibus, Halicores et Bhytinae génère repraesentatis, pariter 
genus unum australe {Halicore) tantum restât, ut supra jam innuimus. 
Caput II. 
De Sireniorum typi geolog^ica actate. 
Recentissimis temporibus, ut constat, de corporum organicorum, nominatim specierum, 
generum etc., transmutatione sensim sensimque per aeva longa peracta multum disputatum 
est. In tractanda hacce materia formarum definitarum organicarum reliquiarum in stratis 
geologicis antiquis, aut recentioribus repertarum consideratio et cum partibus similibus cor- 
porum viventium comparatio maximi erit momenti, quum ansam praebeat typi cujusdam 
mutationem temporum intervallis elfectam aut constantiam ejus indagandam. Qua de causa 
in Sireniorum generum monographia de eorum typi geologica aetate minime taceri potest. 
Generis Halitherii exstincti reliquiae, haud raro sceletorum plus minusve integrorum (fre- 
quentius in pelvi moguntiaco repertorum) forma in Gallia inde a Pyrenaeis usque ad pelvim 
parisinum et in ipso hoc pelvi'), porro in Italia superiore et Sardinia, deinde in Germania 
media et australi, necnon in Helvetia (Basel, Aargau), in Tauria (Nordmann, Eichwald) de- 
nique sunt detectae. ' 
In Germania pelvis moguntiacus (Flonsheim, Uffhofen), Suevia superior et regio circa 
urbem Linz reliquias obtulerunt, strata geologica, quibus reliquias debemus, sunt quae a 
geologis dicuntur: Untermiocän, Miocaen-Molasse, Tegel (Linz), Molassen-Sandstein (Ober- 
schwaben) et Pliocaener Meeressand (Montpellier). Praeterea vero etiam in Strato eocaeno 
(Blayes) repertae esse dicuntur, de quo tamen adhuc dubitant. 
E modo dictis apparet Halitherii, Squalodontibus coaetanei, ossa et in raediis periodi ter- 
tiariae sie dictae depositis, et in paulo recentioribus (prope Montpellier etc.) esse inventa. Quum 
igitur generis Halitherii osteologica structura non solum in Universum et cum Sireniis viven- 
tibus et cum Bhytinis deletis,- cum ffa^compraesertim, affinitates plurimas offerat, ut supra 
vidimus, exinde sequitur, typum sireninum generalem periodi miocaenae ab hodierno haud 
diversum fuisse. Qua de causa suspicari licet, quum formae transitoriae (quae secundum 
theoriam Lamarclm et Darwini perfectiores esse deberent) ab Halitheriö ad Manatos, Hali- 
cores et Bhytinam desiderentur, modo dicta gênera una cum Halitheriis forsan jam exstitisse. 
Quod quidem fortasse eo magis admitteres, quum animalia plantas pro antiquissimis habitas, 
Fucos, pascentia aptum nutrimentum jam antiquissimis temporibus invenirent. Singulorum 
1) De singulis locis, ubi earum reliquiae in Galliae variis proviuciis sunt repertae cf. Gervais (Paléont. 
2 éd. p. 277 sqq.) et Bronn (Lethaea III, p, 279 sqq.) 
