SyMBOLAE SlRKNOLOGlCAE. 
371 
nifestari. Videmus deinde Halicorem cum Rhytina comparatam notas quasdam Sirenioriim 
evolutionis progressum indicantes pariter quidem offerre, sed minoris momenti illis, quas 
in Manatis et Halitheriis conspicimus. Rhytina denique aut forraam regressam, aut rectius 
forsan statum quendam quodammodo embryonalem constantem, quare minus perfectum, 
Sireniorum typi repraesentaret. 
Geographica Sireniorum distributio generalis supra (Fasc. III, L. ѴП, c. II) exposita 
ceterum manifestaret, in alveis marinis singulis, ex parte nunc saltem prorsus sejunctis, gê- 
nera singula esse tantum reperta. Talis distributio vero pariter ideae parum faveret, Sire- 
niorum gênera ex unico génère esse procreata. 
E modo dictis in Universum elucere videtur: temporibus miocaenis^), longinquissimis 
itaque, Sireniorum t}фum genericum similes qualitates et relationes mutuas morphologicas 
essentiales jam possedisse, quales hodie ostendit. Inde ab illa periodo igitur ad nostra usque 
tcmpora saltem nec transformationes Sireniorum generum minus perfectorum in perfec- 
tiora, nec Sireniorum transmutationem in alia animalia {Pachydennata) forrais re vera inter- 
mediis probat am Ішс usque detegere licuit. 
Sireniorum, generum evolutio igitur typi generici et specifici constantiae exemplum 
antiquitate longe majus ostenderet quam lUdum, Crocodilorum et Felis maniculatae mu- 
miae in catacombis Aegypti repertae. 
Generum Sireniorum , ab initio verisimiliter e formis inferioribus, species vel gênera 
quaedam Sireniorum^ non alia animalia heterogenea [Pachydermata], sensim sensimque pro- 
creandi potentiam possidentibus, exortorum, origines itaque ante periodum miocaenam (imo 
forsan ante eocaenam) transponendae esse videntur. Inter et post periodum miocaenam (vel for- 
san adeo eocaenam) formae illae originales vix adhuc exstiterunt, sed Sireniorum gênera et 
species formas hodiernarnm typo congruas, in finibus definitis tantum plus minusve variabiles, 
ad nostra usque tempera genuisse videntur. Bovis bisontis variae evolutionis phases (a Bove 
prisco ineipientes) a me jam obiter (Untersuchung, üb. d. ѴегЪг. d. Tigers, Mém. d. VAcad. 
Imp. d. Se. d. Pétersh. VI. Sér. Se. math. phys. et nat. T. VIII, 1856, p. 197) indicatae, 
serius a Eiitimeyero (Beitr. z. e. palaeont. Gesch. d. Wiederkäuer S. 37 tf.) fusius proba- 
tae (cf. etiam Brandt, Zoogeogr. u. Palaeontol. Beiträge, S. 105), opinioni de Sireniorum 
typi in limitibus certis tantum variabilis ratione propositae pariter favere videntur. 
] ) Ut supra jam notavimus, Sireniorum reliquias etiam I mentiim (Fuci) plantis antiquissimis sit adnumerandum, 
in stratis eocaenis inveniri putarnnt. Quod quidem eo animalia plantas dictas devorantia igitur vix deessent. 
minus dubitari forsan potest, quum Sireniorum nutri- | 
