BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEER. 27 
longata pinnas distantes gerente. Infra laininam pars denudata stipitis iterum contra- 
hitur & planatur magis, in costam abitura. Costa pro inagnitudinc plantie parum in 
utranique paginam proeminet, planata aut anceps dicenda. Pinnaa a margine stipitis 
dilatati provenientes, lineain circiter distantes, sunt ultra pedales, nunc fere bipedalcs, 
basi ipsa cuneata^, dein fere oninino lineares, in superiore parte tamen nunc paulo 
latiores; ubi latissimas, non sesquipollicem latitudine superantes observavi; pars fertilis 
fere truncata. Laniinam ipsani 3 — 4 uhias longarn & sesqnipedem latam, araplissinie 
undulatam, admodura tirmam, fere coriaceam, niinc ut in aliis speciebus transverse 
laciniatam vidi. Basis laminte in ininoribus brevius cuneata, in majoribus magis ovata 
ik forsan sub-cordata dicenda. 
Dubius diu baesi utrum banc formam giganteam, consistentia ad vulgarem Al. 
esculentam, forma laminaä magis ad Al. membranaceam accedentem, speciem propriam 
haberem, an formam annosam alterius speciei considerarem. Credere liceret — ita 
tinxi — L. esculentam cum quaque innovatione folii longitudine pariter ad latitudine 
increscere, donec demum magnitudineni speciei Spetsbergensis assecuta esset. Nusquam 
autem apud laudatissimos auctores aut stipitem a?que longum aut laminama^que latam, etiain 
in speciminibus qua? nostram longitudine folii superant , meraorata vidi. Ex altera parte, 
forma ipsius folii cum Al. membranacea conveniente stipiteque hujus jam in juvenilibus 
pra^longo, Al. grandifoliam formam senilem Al. membranacea! facile quis tingeret. At 
hodie adsunt specimina senilia Al. mendjranaceai, quaä licet magna, tamen tenuitate 
laminai sat distincta adpareant. Specimina insuper pauca Spetsbergensia vidi, qua' 
magnitudine infcriora, consistentia laminte tamen convenientia adparuere, in quibus 
formam juniorem Al. grandifolise agnoscere credidi. Stipes in his brevior quidem, at 
pariter eom])lanatus ut in racbidem mutetur; ipsa basis laminge in his est brevius 
decurrens. Omnibus consideratis insignem formam ut speciem sui juris proprio nomine 
salutare, optimum duxi. 
In Algis Ochot. j). 101 de specie quadam gigantea mentiorem fecit Ruprecht {Al. 
longipes), qua) in multis cum nostra convenire videretur. Stipitem 15 — 20-pollicarem, 
pinnas elongatas lineares ^ apice vix latiores, basem lamina sub-cordatam, laminam- 
(jiie tirmam in sua vidit. Adjecta vero illa observatio Ruprechtii, suam verisimiliter 
identican) esse cum quadam a Ermann memorata, quie longitudine & angustia laminfe 
excelleret (fragmenta 50 pe.dum longitudine, latitudine tantum 2 — 4 pollicari), omnem 
de congruentia nostraä cum Ruprechtiana specie suspicionem tollit. Pinnas praöterea 
in sua longe distantes dixit Ruprecht; quod hoc attinet animadvertere placet pinnas 
in nostra Sffipius esse in breviore parte stipitis, — in rachide breviore at magis dila- 
tata — dense dispositas, nunc vero lineas paucas invicem distantes & per longiorem 
partem stipitis — in rachide elongata — seriatas; qua3 vero differentia, ut suspicarer, 
in omnibus conspicienda, mutatis vero in diversis speciebus intervallis, quibus demum 
separantur pinnae. Juveniles enim & adhuc bene vigentes pinnan in rachide breviore 
disponuntur; sub stadio vero elongationis stipitis racbidem quoque prolongatam fore 
pinnasqne antea adproximatas distantim-es heri crederein. Prout vero alia^ species 
stipitem generant aut brevem aut prolongatum, intcrvalla quibus separantur pinna% 
quoque alia evadere, intelligatur. 
