24 
J. G. AGARDH. 
Fucus fblio piano ensiformi caule pinnato Linn. ji. Lapp. n:o 46 If 
Fucus pinnatus Gunn. in Act. Nidaros. JV. tab. VIII. jig. 1. 
Al. esculenta /. Ag. Sp. p. 143 (exel. synon. plur.) 
Hab. in Oceano atlantico ad superiorem Norvegiam, Spetsbergen, & New-Found- 
land; speciraina, qua3 huic congruentia videntur, e Gallia memoravit Ruprecht. 
In stipite, costa prominula, pinnarum dispositione atque consistentia firmiore laminge 
exsiccatas quasi pergamena, nullam ab antecedente differentiam video. Pinnas juveniles 
sunt forsitan paulo latiores superne et invicem magis distantes, adultiores vix divers». 
Praecipuam differentiam in ipsa forma laminge video, qua? latior & brevior, basi fere 
ovata breviter decurrens, nec longissime cuneata ut in priore. Specimina, quorum 
laminara 3 — 4 pedaleui vidi, sunt 4 — 5 pollices lata in media parte; partera infimam 
cuneatara, quam cum basi cuneata pluri-pollicari antecedentis comparare licet, poUi- 
carem aut parum longiorera in nostris video. 
Species Algarum scribens, hane forraam nomine Linneano intellectam fuisse putavi, 
nec antecedentis specimina speciem propriam constituere finxi, quam exteri plurimi sub 
allato Linneano nomine intellexerunt. Synonyma utriusque ita male contuli. Ne formge plu- 
rimis optime cognitge novum nomen liodie substituerem, nomine Pylaisaei nostrum 
designavi. Specimina hujus certa ex oris Britannite & Galliie nulla coram habeo. Nec 
scio utrum hane an Al. Pylaii potius spectaret Fucus tetragonus Good. ^ Woodw. 
Costa certe magis quam in sequentibus prominula & tetragona dicenda, licet obtusan- 
gula, sed hoc respectu nullam ab antecedente differentiam video. 
Al. marginata, quam in Spec. algarum hujus synonymam quoque attuli, formam 
fructiferam speciei judicans, a Ruprecht in Alg. Ochot. species propria adhuc considera- 
tur. Mihi hiec species nullo originali specimine hucusque cognita. 
(3) Al. Pylaii. (Delap. Fl. Terr. Nov. p. 29.) stipite brevissimo, siepius 1 — 2- 
pollicari, costa supra utramque paginam parum prominula, fere planata continuato, 
lamina ovali-lanceolata, juvenili planiuscula in stipitem decurrente, adulta undulato- 
plicata, basi demum eximie ovato-cordata, pinnis sterilibus initio latissimis truncatis, 
fertilibus cuneato-oblongis, a rachifle compressa nunierosis, demum dense aggregatis 
subfasciculatis. 
Laminaria Pylaii Delap. 1. c. (an quoque Bor^/ in Diet. Glass.?) . 
Alaria Pylaii J. Ag. sp. L p. 143. (partim; nec J. Ag. de Alg. Spetsb.) 
Laminar. Despreauxii Bory niscr. sec. Riqn-. Alg. Och. p. 358 (tide spec. ex eodem 
loco a Despreaux report.) 
Specimina vidi e Terre Neuve (Despreaux maj. 1828! & Dela Pylaie maj. 1820); 
ex Islandia, Foerois (Lyngbye!) et Groenlandia (Wormskjold, Vahl & Berggren). 
Forma borealis videtur, brevitate stipitis & latitudine pinnarum aeque insignis. 
Plurima specimina, juvenilia & adulta, characteribus allatis congruentia vidi. In speci- 
mine adulto fructifero, cujus lamina parum supra basem 8 pollices lata, stipes vix 
bipollicaris, pinnis plus quam 20 onustus; pinnae basi obliquaj & subfalcatae, longiores 
5 — 6 pollicares; in suprema parte, ubi latissimaj, saepe bis poUicem latae, nunc fere 
duplo latiores, saepius rotundato-truncata?, nunc subemarginata^. Lamina juvenilis sub- 
lanceolata & basi cuneata, quo adultior eo magis deorsum ampliata, undulato-plicata 
