BIDRAG TILL KÄNNEDOMKN AF GRÖNLANDS LAMINARIBER OCH FUCACEER. 23 
/ 
Quicumque iconera a Lightfoot datain plantee scoticse cuin icone Gunneri in 
Åct. Nidros. IV, tah. 8 jig. 1 plantse nordlandicaä coraparaverit, vix non videat formain 
laminaa in his admodum diversam esse, basem longe decurrentem in illa, breviorein 
et fere ovatam in hac. Linneanam speciem, jam in Fl. Lapponica {1737 irapressa) sub 
n:o 461 memoratam & in sequentibus {Fl. Suecica, 17 4ö) citatam, eo potius Gunneri 
plantam credere licet, quuin Linn^eus suam ad oras Finmarkite vulgatissimam dixit. At 
plantam a se sine dubio optiine cognitam in sequentibus operibus {Fl. Suec. Ed. 11; 
Spec. plant; Syst. Nat;), nescio quo casu, omisit Linnaäus, ita ut nomen Fuci esculenti 
revera primuni in mantissa 1 (1767) obveniat. Vix autem hane ob reia cum Ruprechtio 
assumerem, diagnosirn speciei primum 1767 et cognitis alioruin synonymis inclaruisse 
Linnaio, cui jam in itinere Lapponico plantam vulgatissimam observare licuit, & qui 
in Flora Lapponica quoque charactere ita claro S|)eciem circumscripsit, ut cum nulla 
alia specie, tunc temporis cognita, facile confunderetur. Species Algarum scribens 
formam nordlandicam, cujus specimen, juvenile tamen, a Sommerfeltio missum coram 
haberem, speciem propriam Linneanam putavi; nec suspicatus sum plantam Lightfotii 
& sequ. auctorum a Linneana specie differre. Ruprecht, qui speciem Linneano nomine 
instructam Linnteo non propriis observationibus cognitam fuisse assumsit, nec Linna^um 
speciei auctorem, nec plantam nordlandicam speciei typicam consideravit, sed Cargillum 
in prodromo Bauhiniano primum descriptorem & plantam scoticam speciei typicam 
nuncupavit; me igitur carpit, quod characteres ita permutassem, ut qui A. Pylait a 
me tribuuntur, hi Al. esculenta? pertinerent. Contra hoc tamen jure quodam contendere 
liceret, Linneanum nomen Linneange planta? quoque adtribuendum esse. Attamen, 
quum adhuc dubium sit anne plures species Alarise ad oras Norvegite superioris inve- 
niantnr, Lightfotii vero species nullis dubiis vexata & nomen Linneanum a plurimis 
huic tribui, hoc quoque hodie plantaj primitus a Cargillo descript» conservandum 
putavi. 
Qua3 nomine Phasgan. alati Cargh. ex oceano pacitico boreali a Ruprechtio distri- 
buta, ad Sitcham lecta, specimina vidi cum forma atlantica quam maxime conveniunt, 
si formam folii & pinnarum respicias. Laminarn tamen longiorem heri in specie paci- 
tica quam in atlantica; pinnas quoque magis lanceolatas, fere fasciculatim provenientes 
(nec fere regulariter seriatas), rachidemque hoc loco incrassatam videre credidi. An 
tamen specie differat forma pacifica, ex speciminibus paucis, a me visis, haud con- 
jicerem. 
Al. fistulosa {Post. Rupr.) quoad formam laminffi ad Al, esculentam, ante alias, 
accedit. Basis laminaj nimirum longe cuneata in illa quoque depingitur. Rachis stipitis 
pinnigeri complanata videtur & spiraliter torta, stipitis parte inferiore teretiuscula (ex 
iconej. Costa fistulosa facillime distinguitur. 
(2) Al. Miissefolia {Delap. Fl. Terr. Neuv. p. 31.) stipite firmo breviori demum 
4 — 6 pollicari in costam obtusangulam in utraque pagina prominulam abeunte, lamina 
sublanceolato-lineari plus minus undulato-plicata, basi ovata breviter decurrente, pinnis 
cuneate-linearibus subfalcatis utrinque seriatis subcontiguis, rachide pinnigera in utram- 
que paginam convexiuscule prominula. 
Lam. escrdenta var. platyphylla Delap. Ann. Sc. Nat. 1825 tah. 9 jig. D. 
