BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEER. 19 
licet; in aclultiore et parte senili foramina quasi duplicis generis distinguere licet, pri- 
maria nempe raajora, & secundaria qute quasi serie ambiente minorum primaria cin- 
gunt. Quia partes centrales lamina» sunt primum adulta% foraraina hiijus partis sunt 
plerumque majora; minoribus in ambitu lamina? nondum evoluto obvenientibus. In 
partibus senilibus foramina primi, secundi & qua? sint sequentis ordinis densiora, & 
orania magis adproximata seu angustioribus intervallis distincta; sunt ambitu quoque 
magis iregularia, nunc sub-angulata & marginibus sub-in*qualibus instructa — num- 
quam tamen ita crenata vidi ac in Ag. Gmelini obveniant. In auriculis undato-cris- 
patis primariam formationem foraminiim facilius sequi licet; hoc loco, folium seu nova- 
partes folii ea exuberante vi generantur ut non tantum plicis nndatis crispat» evadant 
sed etiam ipsa lamina alterne hinc bullato-inflata, illinc excavata fiat, quasi in pustulas 
minutas elevatas, alterne in unam aut alterara paginam prominulas, cogeretur. Incre- 
mento lamina- continuante, bullos® partes apice cedunt & foramen oritur marginibus 
eximie prominulis. Ut dein extenditur lamina, foramina quoque extenduntur & spatio 
majori recepto raargines plani obveniant. Quibus quidem sequitur characterem forma- 
tionis foraminum, Ag. pertuso adscriptum, huic speciei haud omnino privura, sed revera 
omnibus generis speciebus, ut putarem, esse communem. 
Costam quoque diversa a^tate alium offerre adspectum mihi certum videtur. Est 
nimirum nunc angustior, et paucas lineas lata, nunc latior, semiunciam latitudine supe- 
rans, quin immo fere pollicera lata. Quo magis juvenile folium, eo angustior costa; 
quo majus folium, h. e. quo magis annosum individuum, eo latiorem costam & adpa- 
renter magis planatam putarem. In folio minuto costam c} lindraceam aut compressam, 
in majori ancipitem facile videas; in costa vero latiore, praicipue in inferiore parte, 
linese duge inträ marginera longitudinaliter excurrentes saepe observanda^ quae in una 
pagina (speciminis exsiccati) fere inpressa, in altera subelevata; adpareant. Ejusmodi 
costa transverse secta mönstrat eam ex una pagina (exteriore) fere planam, ex altera 
(interiore) leviter convexiusculara esse inträ margines, qua lineis istis designantur. 
In planta recenti stipes revera est in suprema parte canaliculatus, & costa continuatur 
plano-canaliculata: linea marginantes costa raonstrant margines canaliculi, angulo 
plus minus aperto a fundo, introrsum convexiusculo, exeuntes. In juniore planta 
stipes canaliculatus citius in costam ancipitem abit; quo adultior planta, eo crassior 
stipes, et eo latius apice hiat canaliculatus, et eo longius sursum raargines canaliculi 
adhuc conspiciantur. Nunc itaque latiorera, nunc angustiorera costam in unaquaque 
specie obvenire conjicio; nec tamen cutn bis dictuin volui costam latam in Äg. Gmelini 
esse eodera modo conformatam ac in Ag. Tnrneri annoso. 
In specirainibus Groenlandia diversitatem quandam coloris quoque video; alia 
niinirum, qua plerumque sterilia vidi, magis viridia, alia fere colorem L. digitata» 
olferentia. In illis saepe foramina sparsiora & minora vidi quam in bis. 
Sori fructuum maculas plus minus secus longitudinem folii extensas in regione 
intramarginali frondis adultioris formantes occurunt. Si igitur in lobos rotundatos 
raargine undata sit fröns, regio fertilis (juoque ambitu rotundata intramarginalem 
regionem lobi sequitur. Dilacerata demum et dissoluta parte superioris frondis 
fertili, margines frondis, alias semper integriusculi, dilacerati obveniant. 
