BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIBER OCH FUCACEEli 15 
xque obveniant. Quse nomine L. saccharinw var. Lessoni(^folma. Ruprechtio e mari Ochotensi 
distribiita fuit, licet minor, ad eandem speciem qnoque potissiraum referatnr. Specimen 
prteterea habeo e Terre Neuve reportatum, forma lamina^ & brevitate stipitis conveniens, 
colore autem obsciiro admodum diversiira — quod tamen, aliis quoque Terrsne nova^ 
algis comparatis, prajparationis quodam modo peculiari pendeat. Specimen demum ex 
insula Scotise Bute a Grevilleo missum, nomine "L. phyllitis?" inscriptura, in Hl). 
Agardhiauo asservatur, quod L. cuneifoliam juniorem forsan sisteret. 
II. Laminaria longicruris Delapyl. c^- Auct. Species ad Groenlandiam frequentissima 
videtur, ut ad oras Spetsbergenses L. caperata. Groenlandicam a Spetsbergensi esse 
diversam, liodie ne ininirae quidem dubito. Utriusque plurima specimina mihi observare 
licuit, Ut.nullum specimen L. caperata? e Groenlandia, ita nullum certum specimen 
L. longicruris ad Spetsbergen lectum hucusque mihi obvenit. Quas sub hoc nomine 
Spetsbergensia olim distribuerunt, vel male exsiccata, vel fragmenta tantum fuisse 
putarem, ex quibus unam speciem ab altera distinguere vix licuit. 
Stipes solidus L. caper atce duas ulnas longitudine, & crassitie digitum minorem 
demum sequat, raro superat. In L. longicruri stipes initio solidus, sensim fit superne 
tubulosus, atque continue longitudine increscens tit demum praälongus; specimina 
stipite 6 — 9 pedali & quod superat, plurima vidi; at specimina multo majora memorat 
DiCKiE, quin immo (stipite cum lamina sumto) usque 80 pedes longa! In L. caperata stipes 
in superiore parte compressus, exsiccatus sa^pius collapsus adparet, in L. longicruri 
pars superior tubulosa, quse in majoribus pollicem crassitie a">quat, fere elastice tumet 
nec nisi nimium compressa collabitur. In speciminibus majoribus pars hsec externa 
stipitis tubulosi superioris exsiccatione tit ita tenuis ut membranam cliceres circa vacuum in- 
ternum extensam. Vacuum internum nullis septis interruptum. Supra hane tubulosam 
partem stipes fere in acumen contrahitur anteaquam in laminam transeat. L. longicruris 
senilis pariter ac juvenilis, habet laminam ambitu lanceolatam. Eandem formam sua' 
L. caperata3 tribuit Delapylaie; frondem in sua angustiorem, crassiorem, longiorem et 
magis rigidam dixit quam in L. longicruri — qu£e omnia in speciem Spetsbergensem 
male sane cadunt. Hujus laminam nunc lanceolatam et angustam, nunc oblongam, 
nunc ovalem et latissimam vidi, atque in longe plurimis tenuiorem et viridiorem quam 
in L. longicruri. Stipes vero & in iis, quorum lamina lanceolata, & in latioribus 
ovalibus demum elongatus (4-pedalis) notam distinctionis speciei praäcipuam credidi. 
Spetsbergensis revera melius quoad formam & amplitudinem lamina? cum Ulva maxima 
{Gunn. Fl. Norv. 11. p. 127 tah. III. fig. 5), convenire videtur, & icon data pro tem- 
pore haud mala censeatur; depicta vero juvenilis dicitur; adultam, quam tamen pra?- 
sentem non habuit, latiorem esse quam longam descripsit, quod in Spetsbergensi planta 
tamen non vidi. Gunneri nomine specifico anteriore, speciem Spetsbergensem forsan 
nomine L. maximaj designare decet. 
In specie Spetsbergensi juvenili est lamina quoque lanceolata, sed pro quaque 
innovatione facta folii tit latior, magis oblonga et demum ovalis latissima, ulnam et 
quod superat lata, longitudine tami-n duas ulnas vix superante. Ejusmodi latitudinem 
laminge L. longicruris quoque assequatur, sed hoc tantum in prgelongis, quarum lamina, 
forma lanceolata conservata, longitudine pariter ac latitudine admodum increvit. In utraque 
