147 
a) ie (b, e) -f- 1*) = io (b, e) ; b) ie (u) -f- t = (*) ; c) i§ (ä) -f- % 
= za (íi) : 
(stslov. h, e)-!-^^* 0 (stslov. b, e), t. j. úzké (měkké) íe, 
jež se rovná stslov. b, e, před následující hláskou širokou, již ozna- 
čuji i, se rozšiřuje v 20, jež se rovná stslov. b, e: wies (ßbcb) 
< wioska ; dzieň (ftbMb) <( dzionek ; pien (nbMb) < pionek ; ziemia (3eiim) 
^ziomek, poziom; szesc (uiecTb) < szostak, szósty; pieršcieň \ pier- 
šcionek; kmieč < kmiotek ; miesc (iie-r) < miot§, miot^,, miotač, miotía; 
niesc (mcc) < nios§, nios^, niósi, niosla ; bierz (cep) < biore, biora, ; 
ziele < ziola ; nasienie < nasiona ; wesele (m. wiesiele) < wesola (m. 
wiesiola); przyjaciel < przyjaciolom; dzi^ciol, žywioí, wieczór, lód, lodu; 
macocha, požoga, siostra, žona, pszczoía, czolo, jezioro; wion^é (z= 
zz * BbNKTH, cf. rzn^c) ; zionac (3bii), chwionax, grzon^č (zz rpbM-, rpbim, 
cf. rus. rpáHVTfc), zgrzonac (zz cirpbH^TH, zgrzebnax) atd. ; ale niebo, 
ciepío; piek§, pieka,, pieklo; grzeb§, grzeba^ grzeblo atd. 
Též konečné ie (stslov. ie) v příslovcích se rozšiřuje v io (jako 
v ruštině pod přízvukem): tanio, dužo, chyžo, ra^czo, pieszo, gor^co, 
milcz^co, poprzednio, bezpošrednio, odpowiednio, zasadniczo, poje- 
dynczo atd. I ve složení taková příslovce mají konečné ie rozšířené 
v io : iloczas, iloraki (ale ilekroč), wieloryb, tyloletni, pierwszorz§dny, 
dalszolinijny, trzecioosobowy, teražniejszoczasowy atd^ 
b) ie («) -f- 1 zz ia (n) : wieniec (k*h) < wianek, wiano, wiatr; 
siesc, siedzieč (c*a) <( siedzial, siadac; wiedzieč (bh$) < wiedzial, po- 
wiadač, wiadomošc, šwiadek, dowiadywač si§; jesč («$) <sniadac, jadio, 
obiad; znalešc (a*3) <( znalazl; dojrzeč (3p*) < dojrzaly ; niedziela < po- 
niedzialek; niedžwiedž <niedžwiadek; strzelac < strzala ; caly, calowač; 
gwiazda, ciasto, ciaío, smialy, siano; szlachta, ofiara, pralat, prasa 
atd.; ale lewy, niemy; chleb, rzeka, snieg; sieke., siek^; strzeg§ atd. 
Výjimkou v několika slovích (jako v ruštině) rozšiřuje se ie 
(%) v io: siodío, piosnka, sionka, przysionek. Naopak zas miano 
(z mieno zz imeno, cf. luž. mjeno, slk. měno), mianowač, místo imiono, 
imionowac. 
c) ie (ai) -|~ % zz iq (si) : piec < pi^ty, piatek ; dziewi§č < dziewiaty ; 
dziesi^č < dziesi^ty, dziesi^tka, pi§ cdziesi^t atd. ; ale pi§ta, pi§tno, 
šwi^ty, swieto, je.zyk, grz§da, szczenie.ta (cf. čes.) atd. 
*) Ten -b znamená širokou (tvrdou) hlásku vůbec, i i, v polštině ovšem ne- 
psaný, ale tím neméně i tam v tvrdých, souhláskách bytně obsažený 
a působící. 
10* 
