— 67 — 
III. LEG.-PAPILIONACEAE. 
waargenomen. Ontbreekt in dichtgesloten schaduwrijk altijdgroen oerwoud. 
Waarschijnlijk ook oorspronkelijk in de djatiwouden ; daar echter alleen 
verstrooid voorkomend. — Voorkomen: Gezellig alleen op hetRaoeng- 
Idjèn-platoau waargenomen. — Bladaf val: Altijdgroen; althans nooit 
geheel bladerloos. — Ouderdom: Aanzienlijk. De ongedoornde cul- 
tuurvorm schijnt evenwel zelden ouder te worden dan 40—50 jaar. — 
Gr roeis nelheid: Snelle groeier. — Bloei- en vruchttij d: Bijna 
het geheele jaar bloeiend en vruchtdragend ; vooral begin en einde van 
den oostmoesson. De ongedoornde cultuurboom bloeit zeer arm en draagt 
zeer weinig vrucht; de ooi'spr onkel ijk (rjjkgedoornde) vorm draagt zeer rijk 
vrucht. De weinig gedoomde uit zaad van de ongedoornde variëteit 
opgeschoten boomen staan wat bloem- en vruchtrijkdom aangaat tus- 
schen beide in. — Vermenigvuldiging: zeer gemakkelijk door stekken. 
Zelfs 25 cM. dikke stamtakken schieten nog goed wortel. Uit zaad van 
de ongedoornde variëteit opgeschoten planten zijn steeds gedoomd, zoowel 
stam als takken, doch steeds minder dan bij do oorspronkelijke vorm. De 
omgekeerde proef om uit de gedoomde wilde vorm de ongedoornde algemeen 
geplante vorm te kweeken is zoover ons bekend in de laatste jaren niet 
genomen. Toch heeft deze proef misschien ter verkrijging van krachtig 
nieuw plantmateriaal voor koffietuinen wel eenige waarde, aangezien de 
dadap reeds vele tientallen jaren ongeslachtelijk is voortgeplant geworden- 
— Gebruik: Hout: Als te weinig duurzaam alleen voor tijdelijk bouw- 
materiaal gebezigd. Geen kernhout. Hout wit; voor pakkisten geschikt. 
Schors, bladeren, enz. Jonge bladeren fijngestampt verscli inwendig 
algemeen als medicijn voor kraamvrouwen. Jonge bladeren naar rauwe 
erwten riekend; smaak eenigszins onaangenaam en slijmerig. Zaden zeer 
bitter en een door Dr. M. Greshoff ontdekt alcaloid bevattend (zie Meded. 
's Lands Plantentuin N° X). Schors: reuk en smaak eenigszins walgelijk. 
— Cultuur: Buitengewoon algemeen aangeplant; vooral als schaduw- 
boom in de koffie-tuinen der bergstreken. Behoort tot de meest gecul- 
tiveerde boomen van Java. Door de inlanders veelal als steunboom geplant 
voor peper en sirih. Alleen waar de dadap door ziekte, of andere oorzaken 
niet groeien wil is men gewoon voor de koffietuinen andere schaduwboomen 
te bezigen. De snelle groei, die bijzonder gemakkelijk uit stekken plaats 
heeft, de ijle altijdgroene kroon, het weinig vertakte worstelstelsel met 
talrijke groote „wortelknolletjes" maken deze boomsoort voor dat doel 
ook bijzonder geschikt; inzonderheid de geheel ongedoornde variëteit. In 
sommige streken zijn in de laatste jaren hevige ziekten uitgebroken, waar- 
door duizenden Dadap-boomen gedood zijn, en waardoor de cultuur van 
deze boomsoort aldaar voorloopig onmogelijk is geworden. Dit geldt 
vooral de het eerst in Oost-Java later ook in "West-Java waargenomen 
volgens Dr. Jakse, waarschijnlijk door een in de wortels levende bacterie 
veroorzaakte ziekte welke naar het schijnt b innen korten tijd den dood 
van den boom ten gevolge heeft. Een op de jonge bladerenden twijgen van 
dadap levende luis treedt in het laatste jaar in enkele streken van Besoeki 
vernietigend op, Deze laatste ziekte is zoover ons bekend nog niet 
beschreven. — Inl. namen. Zoowel de stamvorm als de ongedoornde 
variëteit heeten evenals een paar andere Eri/thrina-söorten Dadap, 
ml. s.; dadap, j. of tJieiiiheuk, md. De bijbehoorende inlandsche „soortsnamen" 
zijn echter meestal zeer onzeker. Vaak wordt de eene naam met den 
anderen verward. In Sëmarang en Madioen h«et de dicht gedoomde vorm 
meestal Dadap-ri, de minder gedoomde Dadap-srep, j. en de on- 
