— 97 — III. le&.-papilionaceae. 
lang; 20 — 45 breed; grootste bladeren 280 mM. lang. Bloemtros- 
sen axillair nabij de uiteinden der takken; bijna even lang als de 
bladeren (150 — 200 mM) ; geheel glanzig-zachtharig. Bloemen op 
dunne 10 — 15 mM. lange steeltjes; meest twee bij elkaar; lichtviolet 
met roodbruinen kelk. Kelk vfijdklokvormig met 5 korte, stompe tan- 
djes, behaard. Vlag van buiten zachtharig. Kiel en vleugels als bij P. 
glahra, nabij den top behaard. Meeldraden als bij P. glabra; echter de 
vlagmeeldraad zoo goed als vrij. Eierstok stijf-behaard met 4—5 eitjes. 
Peul langwerpig ; 130 bij 20 of 80 bij 12 mM. lang ; spits gesnaveld ; 
naar onderen versmald, gezwollen; tweekleppig openspringend; met 
houtachtig-leerachtige kleppen en eenigszins sponsachtig weefsel tus- 
schen de zaden; 2 — 4-zadig. Zaad nagenoeg cirkelrond, glanzig don- 
kerbruin. Zaadlobben cirkelrond met zeer scheven voet, aan de eene 
zijde met een uitspringende lob, waartegen het rolronde 5 mM. lange 
worteltje aanligt. 
Acmm. Beschrijving uitsluitend naar Herb. Kds. Ofschoon deze soort door de open- 
springende vruchten en den veeleiigen eierstok niet alleen van het geslacht Poi/(/aiiiia verschilt, 
maar ook in de geheele afdeeling der Dalhergiae alleenstaat, hebben wij toch om vele 
redenen gemeend haar tot dit geslacht te moeten brengen. Hetzelfde verschil bestaat 
tusschen de geslachten Millefia en Lonchocarpus, die ook tot twee verschillende tribus 
gebracht worden, en die overigens nauwelijks van elkaar te scheiden zijn. En nu heeft het on- 
derzoek van den anatomischen bouw door Radlkofer en Weijland (zie Buil. Herb. Boiss I 
suppl.) aangetoond, dat MUIetia inderdaad onmiddelijk naast Louchocatyus behoort geplaatst 
te worden, terwijl het openspringen der vruchten bij MiUetia dus ook van minder gewicht 
moet gerekend worden. Onze soort behoort nu rechtens tot geen der thans aangenomen ge- 
slachten, daar zij van Millefia door de bladspil zonder steunblaadjes, de met oortjes voorziene 
vlag, den samenhang tusschen kiel en vleug-els, de niet tot pluimen vereenigde trossen 
afwijkt, terwijl zij met Ponganikt glahra de grootst mogelijke overeenkomst (ook in den 
anatomischen bouw) vertoont en slechts door het aantal eitjes en de openspringende vruchten 
als eenige belangrijke kenmerken verschilt. Voegt men hierbij dat bij Poiigamia glabra 
het aantal eitjes niet altijd twee bedraagt, maar van 1 — 3 afwisselt en dat de peulkleppen 
zich zeer gemakkelijk laten scheiden en dan met die van onze soort in samenstelling 
overeenkomen, dan zien wij hierin voldoende gronden haar niet als een nieuw genus en 
eerder als Pongamia dan als Milletia te moeten beschrijven. 
Geogr. verspreiding en Standplaats: Door ons alleen een 
paar boomen en slechts op een enkele standplaats gevonden ; n.1. op een 
rug aan een ravijnrand in nogal ijl gemengd loofverliezend bosch aan 
den weg van Poeloeng naar Ngebel op den G. Wilis in Madioen. 
(Midden-Java) ; op 500 Meter zeehoogte ; vulkanische leem ; periodiek 
waterarm. Buiten Java : onbekend. — Voorkomen: Verstrooid tusschen 
Dillenia pentayijna^ Roxb.; Albizzia procera Bth. ; Artocarpus Blumei, Tréc, 
enz. — Bladafval: (?) Altijdgroen. — Bloei- en vruchttijd: Bloe- 
men en rijpe vruchten in October. Bloeit zeer rijk. — Gebruik: Hout : 
Spint wit ; grof. Volgens de inlanders zonder kernhout. Om de geringe duur- * 
zaamheid niet door hen gebezigd. Schors: niet gebruikt; reuk walgelijk 
7 ■ 
