— 109 — 
Malvaceae. 
en Oost-Java algemeen bekend. — Een niet bijzonder gunstig luidend 
rapport over den waroevezel vindt men in het Tijdschr. ter bev. van Nijver- 
heid te Haarlem, Dl. XI St. 9, 1870. — *Sc7*or.s, enz. : Bladeren, bloemen en 
schors reukeloos en met slijraerigen smaak. • — Cultuur: Wordt reeds alge- 
meen door de inlanders aangeplant in tuinen en langs wegen enz. om de 
schors en het hout; soms ook als schaduw boom langs den weg ; dit vooral 
op ziltigen grond. Tot dusver nog niet door het Boschwezen in het 
groot aangeplant. Deze cultuur verdient echter sterk aanbevolen, zoowel 
met het oog op hout en schors, als m h. o. op de gemakkelijke verme- 
nigvuldiging en de geringe eischen aan den grond. Vooral m. h. o. op 
het toenemend gebrek aan geschikt hout voor geweerkolven voor het 
Departement van Oorlog. — Inl. namen: Waroe, s. j. ml., is de meest 
algemeene naam, welke evenwel ook voor de volgende soort geldt. In 
enkele streken de laatste soort door de inlanders goed van deze waroe- 
soort onderscheiden. De inl. soortsnamen evenwel dikwijls locaal en 
zelfs op nabij gelegen plaatsen de een voor den anderen gebezigd. In 
veel streken van Midden-Java Waroe-lengis, j. of Waroe-laoet, j. (bijv. 
in Pëkalongan, Sëmarang). Tn Banjoewangi en Z. W. Bësoeki alleen 
Waroe. In Zuid-Banjoemas Waroe-lenga, j. of Waro<?-lisah, j., terwijl 
een eigenaardige variëteit, met ver over den grond voortkruipende 
kronkelende herhaaldelijk wortelschietende takken, ddar Waroe-rangkang, 
j. geheeten wordt. In Z. W. Banten Wuroe-laoet, s., echter in Zuid- 
Preanger Waroe-lht of eenvoudig Waroe, s. — Habitus. Zeer verschil- 
lend naar gelang van de standplaats, vooral de kroon, stam en takken. 
Bij cultuur op vruchtbaren grond zijn de takken veel minder krom en 
kruipen nooit over den grond ; is de stam rechter en de kroon smaller; 
steeds gemakkelijk te herkennen, o. a. aan de hartvormige bladeren, de 
talrijke groote gele bloemen en den slijmerig smakenden buitengewoon 
taaien schors. De boorahabitus van II. similis Bl. is volkomen dezelfde. 
Deze laatste soort onderscheidt zich echter door dat de klieren op de 
nerven der bladonderzijde nooit vlak bij den bladvoet zitten doordat de 
zaden behaard zijn en doordat de schors minder taai is dan bij H. tiliaceus L. 
Arhor mediocris. Folia longe petiolata, orbicularia, basi profunde cor- 
data, apice apictilata ; siqjeriora interdum ovata ; basi leviter cordata vel 
rottmdata; niargine crenata vel dentata, rarius subintegra vel integra ; 
supra viridia glabra vel rarius stellafo-pubera, subtus pilis stellatis, brevibus, 
longioribus intennixtis ; canescenti-tomentella ; 7 — Q-nerviOj nervis subtns 
prominentibus, medio vel 3 mediis glandula lineari longitudinaliter sulcafa 
ad basin instrucfis. Stipulae magnae; ovato-lanceolatae^margineintegrae ; 
basi lata sessiles ; duplo vel fere triplo longiores quam latae\ supra ple- 
rumque glabrae ; subtus velutinae ; striatulae, rubescentes ; suhmembranaceae. 
Flores in axillis foliorum superiorntn solitarii; longe pedunculati, invohicro 
canipamüato 10 (9 — \l)-dentato, dentihus triungularibus vel lanceolato-del- 
toideis, ^ vel i invobfcri longifudinis raro stiperantes calgx extus puberidus 
involucro fere duplo longior usque ad medium 5-fidus, trinervis ; nervo 
medio glanduloso. Petula lutea. basi intus atropurpurea, utrinque jJKbes- 
