- 141 — 
Stbrculiaceae. 
king'en aanleiding', die waarschijnlijk alleen in loco, in Amboina, opg'ehelderd kunnen 
worden. 
RuMPHius heeft waarschijnlijk in zijne beschrijving twee boomsoorten verward. Zijne 
afbeelding doet vooral wat de bladeren aangaat meer denken aan S. polyphylla R. Br. 
dan aan S. fofitida L., terwijl de besclirijving zoo goed als geheel op laatstgenoemde 
soort past. 
Onjuist ecliter voor S. foetkla L. is de vermelding van Rumphius dat in de schors 
een wit melksap zou zitten, dat terstond aan de lucht zou opdrogen. 
Greogr. verspreiding: Geheel Java. In Midden- en Oost- Java 
iii vele streken zeer algemeen. Uitsluitend in de laagvlakte op 0—500 
Meter zeehoogte. In "West Java niet algemeen. Buiten Java: „Zui- 
delijk Voor-Indië, Birma, Oostelijk tropisch Afrika, Molukken, Noord- 
Australië" (Hooker 1. c). — Standplaats: Periodiek droge gronden 
in ijl loofverliezend oerbosch. Veel in de djatibosschen van Semarang, 
Madioen, enz. Ook op eenigszins ziltigen en periodiek drassigen bodem ; 
tot vlak bij het strand. Soms vlak aan zee. Nooit in zeer heterogeen 
schaduwrijk hoogstammig oerwoud. Niet zelden nabij dorpen in secun- 
daire bosschen. — Voorkomen: Nooit gezellig. — Bloei- en vrucht- 
tijd: Bloemen in Midden- Java meestal in den oostmoesson. Rijpe 
vruchten bijna het geheele jaar door. De vruchten blijven na het open- 
springen nog maanden lang aan den boom zitten. Zeer rijk bloeiend. 
Van twee nagenoeg volwassen boomen in den Hort Bogor. stond in 
April 1894 de eene bijna kaal in vollen bloei met enkele pas ontloken 
bladeren en de andere geheel in vol blad met slechts enkele blcemen. 
In bloei verraadt de boom zich reeds op vele tientallen Meters afstand 
door den doordringenden op rottend vleesch gelijkenden stank der talloze 
bloemen. L)e geheele boom is dan als het ware één reusachtige sterk- 
stinkende, vuil-bruine bloemruiker. De naam „/beh'cZa" door Linnaeus 
aan dezen boom gegeven is dan ook welverdiend. — Bladafval: Loof- 
verliezend. — Vermenigvuldiging: Alleen door zaad. Volgen s 
Rdmphius ook, doeh moeielijk, door stekken voort te planten. Zaden ge- 
makkelijk in groote hoeveelheden te krijgen. — Ouderdom: Aanzien- 
lijk. — Groeisnelheid: Snelle groeier. — Gebruik: Hout: Ofschoon 
in groote afmetingen en in vrij groote hoeveelheden vrij gemakkelijk te 
krijgen, om de geringe sterkte en zeer geringe duurzaamheid door de 
inlanders niet voor huishouw, alleen voor kano's, gebezigd. Geschikt 
voor pakkisten. Geen kernhout. Hout vuil-geelachtig-wit ; grof ; veel op 
Erythrina-hont gelijkend; spoedig door insecten vernield; zeer licht, 
reukeloos. ScJiurs, enz.: — Zaden reukeloos; zoet smakend; door de 
inlanders, rauw of geroosterd, soms als voedsel gebezigd. Daaruit 
soms braadolie gemaakt. Jonge bladeren reukeloos ; zeer weinig bitter 
smakend. Schors bijna reukeloos en smakeloos. Van de zaden ver- 
meldt RuMPHics (1. c. 169) dat zij zoet smaken en zonder nadeel „als 
hazelnoten" gegeten kunnen worden, terwijl hij van het hout nog zegt : 
„het hout van de gemeene boomen is wit, week en breekzaam, maar 
als de boom oud wordt, krijgt hij binnen een geel en hardachtig hout 
(in de lengte gestreept), waarvan de Bandaneezen en Cerammers plan- 
ken zagen, tot kistjes en voor schijnwerkers zeer bekwaam". — Cultuur: 
Niet aan te bevelen, tenzij voor pakkistenhout op slechte droge gronden 
in de laaglanden. — Inl. namen: Kepoeh, j. s. ml.; Kldmjjani/, md. 
Soms Djangkany, j. Zeer vaste bijna uitsluitend aan deze boomsoort 
