— 151 — 
Stercutjaceae. 
Aaniii. Wij hebben deze sOort naar een in het Herb. bogor. aanwezig exemplaar door 
Korthals op den Boerangrang gevonden, als S. urceolata Smith gedetermineerd. Een 
ander exemplaar in het Herb. bog\, door Hasskarl verzameld, draagt de onjuiste 
etikette S. suhpeltata Bl. De eigenlijke S. nohilis R. Br. moet door den gekromden stijl 
van de onze verschillen („stylo deflexo" R. Br. 1. c. vergelijk ook de afbeelding bij 
PlERRE 1. C). 
Embryo en eiidosperm van S. urceolata Sm. van S. loiKjifolu R. Br. en van S. libiinei 
Don. zijn vrij van olie en zeer rijk aan zetmeel ; terwijl kiem en kiemwit van S. foetida 
Lf. en van S. macrophi/lla Vent. geen zetmeel en veel olie bevatten. 
Geogr. verspreiding: Geheel Java O — 1200 M. zeehoogte. Overal 
nogal algemeen; vooral in de laagvlakte. Buiten Java: Twijfel- 
achtig. — Standplaats: Als S. m.acrophijllus Vent.; maar meer 
in altijdgroene wouden in constant vochtige streken dan op periodiek 
waterarme plaatsen in loofverliezend bosch. — Voorkomen: Niet 
gezellig. Tusschen honderden andere boomsoorten. — Bladafval: 
Indien loofverliezend, dan slechts hoogstens eenige dagen bladerloos. — 
Ouderdom: Aanzienlijk. — Groeisnelheid: Een 33 jarige op 1250 
M. zeehoogte op vruchtbaren constant vochtigen grond op den G. Ga- 
loenggoeng bij Pangèntjongan geplante boom mat H = 20 M. bij D = 
67 cM. — Bloei- en vruchttijd: Augustus, October bloemen verza- 
meld. Rijpe vruchten verzameld in Aug. December. Bloeit vaak en 
nogal rijk en in vol blad. Draagt echter niet rijk vrucht. — Gebruik: 
Hout: Als S. macrophylla, Vent. — Schofs enz.: Wellicht zijn ook 
de zoete Prana-djiwa, (j.)- pitten ten deele van deze soort afkomstig. 
Schors en bladeren reukeloos en smakeloos ; niet door de inlanders gebe- 
zigd; de eerste bevat echter een naar het uiterlijk te oordeelen een 
bruikbare vezelstof. — Cultuur: In reboisatie's m. h, o. op irrigatie 
(niet om het hout) wellicht aan te bevelen ; voor groote parken om 
de zonderlinge bijzonder sterke wortellij sten en de fraaie roode vruch- 
ten aanteraden. — Inl. namen: In West-Java constant Hantap, s. 
geheeten. Het is deze soort, welke de Soendanees het tijpe voor 
„geslacht" Hantap, s. beschouwt. Voor de benoeming van andere 
Sterculia-soorten, welke dergelijke bladeren hebben, zooals S. longi- 
folia, en S. coccinea, wordt dezelfde naam echter gebezigd, terwijl de 
andere soorten met geheel ander bladtype door de bijvoegde namen 
Hantap-gëdè, s. Hantap-Jmilang , s., Hantap-dapoeng , s. enz. on- 
derscheiden worden. De javaansclie StercuUa-soovt met samengestelde 
bladeren {S. foetida L.f.) wordt zooals boven vermeld is door de inlan- 
ders met een afzonderlijken naam aangeduid en dus niet tot hun „genus" 
Hantap, s. gerekend. In Midden- en Oost- Java wordt S. urceolata, Sm. 
door veelal locale niet zelden echter toch bruikbare namen aangeduid. 
In Banjoewangi Tales, j. ; hiermede elders mees-tal een kruidachtige 
plant (Colosasia) bedoeld. In afdeeling Djëmbër (Besoeki) bij Simpolan 
ook Tales, md., In afdeeling Panaroekan (Besoeki) bij Pantjoer: Djëboek, 
md. In Sëmarang aaa de meeste inlanders onbekend ; daar o. a. bij 
Karang-asëm in Grobogan soms Toengloer, j. genoemd. In Pekalongan 
bij Soebah. Hantap, j. — Habitus: Stam eigenaardig door de buiten- 
gewoon sterke wortellij sten. Valt overigens ook noch in bloei- nóch in 
vruchttijd, bijzonder in het oog. Stam, kroon en bladeren herinneren 
aan Sideroxylon nitidum Bl. daarvan echter o. m. te onderscheiden daar 
het gemis van melksap in den schors. 
