VERSLAG. LXXIII 
segment die zwart is; de segmenten met grove puntjes bedekt 
(met uitzondering van een' smallen gladden zoom langs den 
achterrand der vijf eerste segmenten), welke bestippeling aan 
de zijden digter is dan op het midden en naar het eind van 
het achterlijf digter wordt, zoodat het laatste segment het digtst 
daarmede bedekt is. Het laatste segment is voorts breed afge- 
rond, aan de zijden onregelmatig getand, de achterrand een 
weinig opgebogen en op het midden zeer flaauw ingesneden; 
welke insnijding zich over het midden van de rugvlakte als een 
bijna onmerkbare langskiel voortzet. De een weinig uitgeholde 
buikvlakte van het laatste segment is eenigszins toegespitst, met 
afgeronde zijden, aan wier basis een fijn tandje voorkomt; op 
het midden van de basis neemt men een naar achteren uit- 
gebogen dwarskiel waar. 
Eindelijk, ten derde, vermeldt dezelfde Spreker (de heer 
Ritsema) nog het volgende, als eene bijdrage tot de kennis der 
synonymie van Piilex Talpae Curt. In the Zoological Record for 
1870 zag hij op blz. 443, dat de heer Bold in //te iVa/wra/ Hislorj/ 
Transactions of Northumberland and Durham had medegedeeld, 
dat Pulex Talpae Curt, door hem te Cheviot (zuidelijke grens 
van Schotland) op eene veldmuis (Arvicola arvalis Pali.) gevangen 
was. Daar Spreker tot dusver deze vloosoort niet gezien 
had en zij volgens de beschrijving en afbeelding van Curtis 
(British Entomology, vol. Ill (1826) n" 114) na verwant moest zijn 
aan de door hem beschreven Pulex obtusiceps (Tijdschr.v. Entom. 
2"* ser. dl. III. (1868) blz. 173 pi. 7) verzocht hij den heer Bold hem 
een of twee van zijne exemplaren te willen zenden, aan welk 
verzoek op de meest welwillende wijze werd voldaan. Bij onderzoek 
bleek echter dat de gezonden exemplaren volkomen beantwoordden 
aan de beschrijving van Pulex obtusiceps. Hij deelde zijne be- 
vinding aan den heer Bold mede, en verzocht kort daarop aan 
den heer Frederick Smith, Adsistent aan het Britsch Museum, 
om het typische exemplaar van Pulex Talpae, dat zich volgens 
Curtis in het Britsch Museum moest bevinden, ter onderzoek 
te mogen hebben. Eerst ontving hij hierop een brief van den 
heer Bold, waarin deze schreef dat de exemplaren, die hij ter 
