122 DIPTEROLOGISCHE AANTEEKENINGEN. 
Sc. 'punctata Latr., een $ door mij in October bij den Haag; 
Sc. nigricornis Zett., het c? te Driebergen in October (Six); 
Sc. flava Winn., nis voren, een i, dat met Winnertz' beschrijving 
van het $ overeenkomt; 
Sc. ornata Meig. , door mij in April en Mei bij den Haag ; ook te 
Utrecht, in Junij (Six); 
Sc. apicalis Wiun. , door mij in April bij den Haag; voorts te 
Rotterdam in Jnnij (Fransen) en in 't najaar te Drie- 
bergen (Six). 
Lasiosoma hirta Meig. ving ik, na hare vermelding in de lijst der 
Bouwstoffen, nog meermalen tegen vensters, vooral in het najaar ; 
ook werd zij te Rotterdam door Fransen gevangen. L. nigriventns 
Macq., waarvan Sciophila thoracica Staeg. wel niet te onder- 
scheiden is, vond ik ook eens op de Bronsbergen bij Zutphen. 
L. ril fa heb ik zelf nooit levend p;ezien , maar ken ik alleen uit 
de exemplaren, indertijd door wijlen van Eyndhoven uit de 
larven gekweekt. Behalve de drie genoemde soorten , allen reeds 
vroeger als inlandsch opgegeven, heb ik nog L. lutea Macq. 
leeren kennen door een exemplaar, dat de heer Snellen in Julij 
aan een venster te Rotterdam ving. Deze soort gelijkt zeer oj) 
L. riifa , doch de kop is zwartbruin en alleen de palpen zijn 
geel; het achterlijf is van boven somwijlen bruinachtig; de sporen 
der scheenen zijn geelachtig; de bovenste vorkcel is duidelijk, 
ofschoon slechts kort gesteeld. 
Van Lasiosoma hirta Meig. zag ik in de collectie van den heer 
Fransen te Rotterdam een exemplaar, dat eene merkwaardige 
afwijking vormt door het sterk vernaauwde vierhoekige celletje, 
waarvan de beide dwarsaderen bijna zonder tusschenruimte nevens 
elkander zijn geplaatst , zoodat er bij oppervlakkige beschouwing 
slechts eene enkele , maar dikke dwarsader aanwezig schijnt ; deze 
afwijking is op beide vleugels dezelfde. De overige kenmerken 
laten geen twijfel over omtrent de juistheid der determinatie. 
Omtrent de verdere geslachten der Mycetophiliden heb ik slechts 
weinig te vermelden. 
Mycetobia pallipes Meig. werd door Dr. Weyenbergh uit de 
larven gekweekt, die volgens hem in rottend hout leefden. 
