NAMILLO CUPxTISEA WinKNIi. 223 
een afstand van drie millimeter van den voorrand, ziet men 
eene ongeschnbde plaats in den vorm van twee onregelmatige 
driehoeken, die met een der zijden met elkander zijn vereenigd. 
De ondervleugels zijn in twee helften door eene kromme donkere 
lijn verdeeld ; eigenlijk verdient deze lijn den naa n van een 
band, welks bovenrand eene zwarte lijn vormt; de kleinere 
bovenhelft dezer vleugels is grauw, de grootere onderhelft heeft 
de kleur der bovenvleugels. Overigens zijn onder- en boven- 
vleugels vrij wel aan elkander gelijk. De franje is lichtgrijs. 
De ondervlakte der vleugels is grauw met vele zwarte stippen 
en aan den achtterrand eenigszins bruin bestoven. De dijen en 
scheenen zijn zeer bedonsd en van de algemeene ligchaams- 
kleur; de tarsen zijn onbedonsd en zwartachtig. 
Het verschil tusschen den mannelijken en vrouwelijken vlinder 
bestaat hierin, dat het mannetjen kleiner is, terwijl zijn achter- 
lijf gepluimd eindigt en op den rug een weinig rood bestoven is. 
Ook de vleugelpunl der bovenvleugels is een weinig rood be- 
stoven en bepaald rozenrood gekleurd is de binnenrand der 
voorvleugels, vooral onder den dwarsband. Deze roode teeke- 
uing is bij de mannetjens zeer geprononceerd. 
De lengte van het mannetjen is 15 millim. , van het wijfjen 
20 millim. ; de vlucht is ongeveer <? 35 millim. , î 55 millim. 
De eijeren zijn lang met afgeronde uiteinden en hoog geel 
van kleur; zij worden bij kleine hoopjens, van drie tot acht, 
aan elkander gekleefd. 
De eerste toestanden dezer soort waren reeds aan Curtis 
bekend en hij heeft die afgebeeld en beschreven, de vlinder 
bleef hem echter onbekend en daarom heeft hij de soort niet 
benoemd. Het opstel van Curtis is mij echter niet toegankelijk 
en bleef mij onbekend; de mededeeling er over dank ik aan 
Prof. Burmeister. 
Ik meende daarom reden te hebben de soort naar den ver- 
dienstelijken zooloog Curtis te benoemen. 
Buenos-Aires 1872. 
