— 37 — 
Mbliaceab. 
Eigenaardig hierbij is, dat een der door ons als 1). Mtnlontnchi/uiii gedetermineerde exem- 
plaren (Herb, Kds. 14591 j?) niet cauHfloor maar raniiflnor is. 
Geogr. verspreiding. Geheel Java O — 1100 M. Vooral in Oost- 
Java op O — 500 M. ; daiir in vele streken, o. a. in af'd. Banjoewangi vrij 
algemeen. Hoogste vindplaats: bij Pan tjoor in Besoeki op 1 100 M. Weste- 
lijkste aan ons bekende groeiplaats: op 100 M. bij Pasanggr. Tjemara in 
afd. Tjiringin (Bantcn). Buiten Ja na: Tot dusver alleen van Nieuw 
Guinca bekend. — Standplaats: Bij voorkeur op contstant vochtigcu 
vruchtbaren grond in altijdgroen heterogeen hoogstammig oerwoud. Op 
periodiek drogen grond in loofverliezend bosch alleen van één standplaats 
aan ons bekend n.1. bij Këdoengdjati (Semarang) op 150 M. Daar wel zeld- 
zaam echter ecnige exemplaren bijeenstaande. — Voorkomen: Meestal 
eenige boomen in de nabijheid van elkander groeiende echter nooit gezel- 
lig. — Bloei- en vr lichttijd: Op de meeste ons bekende vindplaatsen 
Juni — Nov. mot bloemen en jonge vruchten en in Dec. met rijpe vruch- 
ten. — Gebruik: Hout: Mededeelingen van inlanders hierover uiteen- 
looponde, echter nergens hooggeschat. In Banjoewangi voor tijdelijken 
huis- en bruggenbouw; zou daar ongeveer half zoo duurzaam zijn als 
D. (lemifloi'iim Miq. (Zie inl. namen hieronder) en in weer en wind onge- 
veer 4—5 jaar uithouden. In laagvlakte van Pëkalongan en Bantën en 
in hooge bergstreken van Besoeki (o.a. bij Pantjoer) hout onbruikbaar 
geacht wegens te geringe duurzaamheid. Hout geheel vuil- wit; zonder 
kernhout. Schors enz.: niet door de inlanders gebezigd. — Cultuur: 
Niet aan te bevelen ; tenzij in tuinen om den soms zonderlingen habitus 
(typisch stambloemige exemplaren). — Inl. n a m e n : In Banjoewangi en 
bij Poegcr in Besoeki constant met uitsluiting van allo andere boomsoorten 
Lolohaii, j. geheeten. Aldus ook bij Klangoen boven Saradan op den 
G. Pandan in Madioen. Bij Tjilatjap soms Ldiujsêp-ahiü j., soms Krami- 
nan, j., soms Tjempagan, j., en soms zonder inl. naam. Bij Pringombo 
in Banjoemas soms Tjeinjxigan^ j. soms Laiu/^iep- re, j. oi Lauf/sep-it-efe, j., 
De beide laatste namen ook voor Pëkalongan bij Soebah. Daar soms 
alleen We)-e, j. en soms Wehihan, j. Bij Këdoengdjati in Sëmarang soms 
abusievelijk voor Kedojo, j. gehouden, aan de meeste inlanders bij name 
geheel onbekend. In afd. Tjaringin bij Tjemara (Bantën) constant aan- 
geduid met Mangir, s. welke naam in Oost- en Midden-Java, zoo goed 
als uitsluitend aan Ganophtjllam falaittun Bl. beantwoordt. Van al deze 
namen bijna alleen Lolohan, j. van waarde. Bij Pantjoer in Bësoeki 
onder zeer localen naam Kapot ren, md. bekend. Bij Palaboeanratoe in 
Z. Preanger onder zeer onvaste namen bekend ; daar soms ? Kokoaan- 
Icuweimg, s. en soms Tawjhir, s. — Habitus. In bloei- en vruchttijd meest- 
al (vergelijk de Aanm. hierboven) hoogst eigenaardig. Van af den grond 
zijn de stam met de dikkere takken dan bedekt met talrijke, meestal 2 — 6 
in groepen bijeenzittende trossen van zeer sterk-welriekende geelwitte 
bloemen en kersgroote, roodbruine vruchten, welke bloem- en vrucht- 
groepen slechts eenige decimeters op knoesten van elkander zitten. Bij 
exemplaren, die alleen de bloeiwijzen aan de dikkere takken, doch niet 
aan den stam dragen is het onderscheid met de volgende soort [D. ranii- 
flontin MiQ.) zeer gering en ook met I). (lensifioriini Miq. gering zie hier- 
onder). Deze soort is de eenige stambloemige soort de Meliaceae op Java 
en O. m. door de gevinde bladeren cn het melksap in jonge twijgen van 
vele andere cauliflore javaansche boomen te onderscheiden. 
