Meluceae. 
— 50 — 
Dtsoxtlum. 
gevonden en op 1000 M. bij Pringamba in Banjoemas. Op de meeste 
plaatsen niet zeldzaam; nooit algemeen. Buiten Java: „West-Sumatra" 
(MiQ.). „Bergbosschen van Ambon" ( Rriipnius). i-* Op Malakka en Borneo 
onder den naam 1). thyrsokleiDn Hieun. — Standplaats: Alleen op 
constant vocbtigen vruchtbaren grond in altijdgroene heterogene schaduw- 
rijke bergbosschen aangetroffen. — Ouderdom: Aanzienlijk. — Bloei- 
en vruchttijd: Het geheele jaar door bloemen en vruchten, soms 
beide tegelijk aan denzelfden boom gevonden. Meestal niet zeer rijk bloe- 
iend. — Gebruik: Hout: Door de inlanders soms voor huishouw gebe- 
zigd ; echter niet bijzonder hooggeschat. Rümphius noemt het duurzaam 
en licht, maar zegt op een andere plaats, dat het vreinig gebruikt wordt. 
Hout effen vuil wit ; geen kernhout. Spint versch iets naar uien riekend. 
Schors, enz.: Aan ons is op Java geen gebruik bekend. Eriipnirs 
vermeldt, dat vóór den invoer van uien en knoflook de zaden als 
surrogaat hiervoor op Ambon dienden. R. vermeldt den uienreuk ook 
voor de bladeren, de schors en het versche hout. Schors van alle 
door ons onderzochte boomen naar uien en bovendien walgelijk en 
eenigszins bitter smakend. De reuk naar uien is voor de stamschors 
van sommige der onderzochte boomen bijna niet waartenemen. Eigen- 
aardig is, dat de jonge bladeren van enkele door ons onderzochte 
exemplaren niet naar uien ruiken, terwijl meestal de reuk zeer sterk is. 
Smaak der jonge en volwassen bladeren stee.ds naar uien en iets bitter. 
— Cultuur : Niet aantebevelen, tenzij tusschen andere boomsoorten in 
reboisaties m. h. öog op irrigatie in bergstreken van M.- en "W.-Java. — 
Inl. namen: Meestal Ki-hduamj, s. ; soms Pisitini-nionji't, s. Vooral 
de eerste naam nogal vast. De laatste ook voor andere Dijsojij^tui- 
soorten gebezigd. Bij Simpar in Tëgal met den zeer localen naam iV7ff,j. 
Aan vele inlanders in Banton door de locale zeldzaamheid bij name 
onbekend. — Habitus: Niet in het oogvallend. In het bosch echter 
te herkennen, doordat op Java zoover bekend geen andere boomen 
voorkomen met grofgevinde bladeren en met naar uien smakenden schors, 
bladeren en zaden dan deze en een paar aanverwante Z>yw.;v///o//-soorten. 
„Var. /3 laxiflorum" CDC. (Blume spec.) 
„Blaadjes afwisselend; zijtakken der pluimen ijlbloemig; schijf van 
buiten met naar boven gerichte lange haren" (CDC. Ic. 483 ;). Volgens 
Blume zijn de bloemen zeer geurig. 
Atiiiiii. Ontbreekt y In Herb. Ki)S. Zie ecliter nniuii. blz. 49. 
Var. y pauciflorum K. et V. 
Bladeren der bloeiende twijgen 2— 5-meest 4-jukkig; blaadjes klein, 
nagenoeg overstaand, gewoon groen, langwerpig, spits-toegespitst 100 mM. 
lang bij 40; bladsteeltje 10 mM. ; jonge bladeren donkerroodbruin, sterk 
naar uien riekend. BI oei wij ze eren hiiuj of korier als de hhidsfecl ; 
30 — 50 niM. lang; zijtakjes weinig-bloemig. Bloemen 7 — 8 mM. lang 
Avit, reukeloos; kelk fraai lichtgroen, helmknopjes geelbruin, overige deelen 
leliewit ; buis van boven met een bruin randje. Buis eenigszins kroesvormig, 
bovenrand onduidelijk gekarteld, van buiten met weinige, zeer aan de 
dunne aanliggende haren. Helmknopjes 10; zonder stnifineel. Schijf 
cylindervormig 10-tandig, van buiten met verspreide uitstaande haartjes, van 
binnen en aan den rand diclit-lang-behaard, half zoo lang als de stempel, 
tweemaal zoo lang als de eierstok-. Vrucht bolvormig 15 mM, diameter. 
