Meliaceae. 
- 60 - 
Dysoxylum. 
Geogr. verspreiding: In M.- en W.-Java; vooral in W.-Java. 
Daar door ons alleen op 900—1600 M. en vooral op 1400—1600 M. 
gevonden. In Midden-Java op den G. Pandan (Madioeu) op 500 M. en 
op den G. Slamat in Tëgal op 1500 M. In de Preanger op 1400 — 1600 M. 
nogal algemeen; elders meestal zeldzaam. In Oost-Ja va het type en de 
var. /3 nog niet gevonden. Daar naar het schijnt vervangen door de t'rt/-. 
(parvifollHm). Buiten Juca: In verschillende variëteiten -waarschijnlijk 
van den Himalaya over Sumatra en Borneo tot Java. — Standplaats: 
Als D. alliaceum Bl. — Voorkomen: Nooit gezellig. In den regel 
in enkel vi^einige individuen tusschen een paar honderd andere boom- 
soorten verstrooid. — Blad afval: Altijdgroen. — Bloei- en vrucht- 
tijd: Door ons nu eens bloemen en vruchten aan denzelfden boom dan 
weer alleen bloemen of vruchten verzameld in zeer verschillende maanden ; 
o.a. Juni., Aug., Nov., Januari. — Gr o e i sn e 1 h e i d : Een 30-jarige 
geplante boom bij Pangentjongan in de Preanger (afd. Limbangaii) op 
1300 M. op vruchtbaren constant vochtigen grond met H = 22 M. bij 
D = 45 cM. — Gebruik: Hout: Mededeelingen van inlanders over 
dit naar het schijnt weinig gebruikte hout uiteenloopend; meestal 
ongunstig beoordeeld. Deze soort vaak met andere boomspecies verward 
en daarom het oordeel van de inlanders zoo verschillend. Zou geen 
kernhout hebben. Hout geheel vuil wit. Schors, enz. Naar het schijnt 
reuk en smaak verschillend ; soms beide bijna als D. alliaceum Bl. met 
zwakken uienreuk en weinig bitter, soms reukeloos en intens bitter. 
Jonge bladeren van sommigen der door ons onderzochte exemplaren 
zwak naar uien riekend, van sommigen met aromatischen reuk ; steeds 
zeer bitter. Reuk en smaak van volwassen bladeren als de jonge, maar 
minder sterk. — Cultuur: Bruikbaar in reboisatie m. h. oog op irrigatie 
op 1000 — 1500 M. in West-Java, wellicht ook in Midden-Java. — I n 1. 
namen: Zeer onzeker ; doordat deze soort door do inlanders vaak met 
D. alliaceum Bl. en D. (lensiflorum Mig. en een paar andere Mcliaceae 
verward wordt. Alleen bij Pangentjongan (afd. Limbaugan) vrij vast 
Ki-f/egoela, s. Aldus soms ook bij Takoka (afd. Soekaboemil en bij 
Tjibodas (bij Sindanglaja) en daar soms Troes-r/oetiociKi, s. ; Ki-u arirang, s. ; 
Ki-tjarirang, s, en Tanglar s. ; soms abusievelijk P/»'/i"o<', s., ii(^^;/»(/;ir/o, s. 
en Ki-bnwang, s. De naam Ki-gegoela, s. vooral niet te verwarren met 
Goehi, j. of Kajoe-goelS, j. van Oost-Java, welke naam daar o.a. in 
Banjocwangi voor een Amoorit soort geldt. Bij Klaiigoen op den Pandan 
(Madioen) evenals een andere Dijso.rgluiu soort Doja, j. of Kcdoju, j. 
Op den Slamat in Tëgal en don G. Djaran (afd. Bandjarnogara). — 
Habitus: Woudreus met zuilvormigen stam, groote wortelljjsteu, 
meestal zeer veel pluimen bleekroze bloemen en grove gevinde bladeren. 
Naar de lengte der bloomsteeltjes, die den vorm dor bloeiwijzen bepaalt; 
de grootte der bloemen en de lengte der schijf onderscheiden wij de vol- 
gende variëteiten : 
var. :a (genuina) (Bl. ! Bijdr. p. 175, spocim. orig. in Herb. Bog.). 
Blooiwijze moest laiiggestceld, onderste zijtakkon korter dan de steel, 
+ 70 niM. lang; secundaire zijtakjes 10 niM. Bloonion in kluwens langs 
de zijtakken en secundaire zijtakken. Bloemen lö m'Sl. limg, onmiddellijk 
