Meliaceae. 
— 102 — 
Chisocheton. 
baren grond in hoogstammig heterogeen altijdgroen oerwoud. Zeldzaam in 
jonge secundaire bosschen. — Voorkomen: Nooit gezellig. Meestal de 
individuen over groote afstanden verstrooid tusschen zeer groot aantal 
andere boomsoorten. — Bladafval: Altijdgroen. — Bloei- en vrucht- 
tijd: Bloemen alleen in Oct. — Nov. en rijpe vruchten alleen begin en 
midden Oost-moesson door ons gevonden. Draagt zeer rijk vrucht. Ge- 
bruik: Hout: Als niet duurzaam niet door de inlanders gebezigd. 
Voor theekisten misschien bruikbaar. Zou geen kernhout hebben. Hout 
wit. Schors, enz.: niet gebruikt. Jonge bladeren reukeloos; bitter als 
kinine. Volwassen bladeren zeer weinig bitter, reukeloos. Schors zeer 
bitter, reukeloos. — Cultuur: Voor reboisatie m. h. oog op irrigatie 
wellicht bruikbaar, en voor sierboom om de fraaie roode vruchttrossen. — 
Inl. namen: Aan vele inlanders onbekend; meestal zeer weinig con- 
stant en tevens ook voor een paar andere Javaansche boomachtige Meliaceae 
soms voor soorten van andere familiën geldende. Greheel onbekend was 
de Inl. naam in Banten bij Tjemara (afd. Tjaringin) en bij Soebah in 
Pëkalongan. Bij Takoka (Preanger) vaak abusievelijk Kapinango, s. en 
Pingkoe, s. genoemd. Bij Palaboehan (Preanger) evenals een Diospijros- 
soort soms Gegentelan, s. Op G. Slamat boven Simpar in Tegal soms 
Troesgoenoeng, j. Bij Sanggrawa (Preanger) soms Marangngmang, s. 
Boven Ngëbel op G. Wilis in Madioen soms Goela-emprit, j. of Gëndis- 
emprit, j. Bij Pringamba in Banjoemas soms y Sê>nbir, j. In Bësoeki bij 
Sëmpólan en bij Pantjoer nu eens Kefoedjeuh, md. dan eens ?Solo, md. 
Al deze namen voor het zoeken der soort van weinig waarde. — Habitus: 
In bloei de aandacht trekkende door de talrijke groote hangende witte 
welriekende bloempluimen. In vruchttijd door de talrijke roode vrucht- 
trossen eigenaardig; dan eenigszins herinnerende aan Meliosniu nitidtt 
Bi.. Van Meliostna evenwel te onderscheiden doordat daar geen arillus 
en bij deze soort wel een arillus voorkomt. In blad weinig opvallend. 
De soms 1^ Meter lange bladeren, waarvan de bladspil alleen de bovenste 
paren blaadjes draagt, terwijl de onderste reeds afgevallen zijn nogal 
karakteristiek. 
Folia modice petiolata 2 — l5-juga, saepius 5 — \2-juga ad apices ramnlorum 
f^aepe 1 — 2-juga. Bhachis subteres, oix lateraliter complanata vel suhsulcata, 
demum glahra, apice gemmnla terminafa. Foliola opposita vel snthopposita, 
hreviter petiolulata, obloiigo-lanceolata, basi mme fere aequali vel leviter in- 
aequali acuta vel obtusiuscitla, nunc valde inaequali hinc rotundata, apice sae- 
pius longe acute acuminatii ; infinia ininora, magis ovdta, apice brevius obfuse 
cuspidnta, hiterdmn abbreviafa rotundata, omnia subcoriacea, supra hicida 
saturate viridiu, subtus pallidiora, exsiccata fusca, saepissime dense conspi- 
cue pellucido-punctata et lineata, rarius opaca vel subopaca, costulis sat 
crebris (utrinque 8 — 15_), oblique erectis vel pafentibus prope marginem 
arcuati-adscendentibus venis transversis conspicttis, subtus cuin p)etiolulis 
primo imprimis ad nervos appresse hirtella, demum interdum deglabrata. 
Flores dioici. Paniculae supra-axillares, pedunculatae, appresse puberulae 
demum glabrescenfes, divergentes, ramis patentissimis strictis, superioribus 
