Aglaia. 
— 137 — 
Meliaceae. 
onvolkomen tweehokkig met één-eiïge hokje.r, stempel kegelvormig^ 
zittend. Bes klein (+ 10 mM.), menierood., glanzig, met Yevspreide 
schubjes, met dunnen vleezigen wand (zoet, eetbaar, door de vogels 
gezocht). Zaad half bolvormig, aan den voet met een kleine door- 
schijnende zaadrok (verbreeding van de zaadnerf), overigens zonder 
zaadrok met dunne vuilgroene zaadhuid met witte van den voet 
uitgaande aderen; zaadlobben naast elkaar, puimpje groen met witte 
ruige schubjes, horizontaal, met centraal worteltje. 
Aanm. Bfisehrijving- naar Ilerb. Kds, vergeleken met het origineel van Bentii., met 
een origineel exemplaar van Afj/aia lepidota Miq. «loor Teysmann in Sumatra (Lampongs) 
verzameld, een ander aiithentliiek exemplaar van Tejsmann in Poeloe Kèlor (bij DjapftrS.) 
verzameld, (j? angusfata Miq) en met een exemplaar van Zollinoer no. 2405 in Malang verza- 
meld, door C. Dec. als A. flacai/iioiiiea gedetermineerd en een hieraan volmaakt gelijk 
exemplaar uit den Uort.-Bog-. (III B. 38) Naar het laatste is de beschrijving der vrucht. 
Al de genoemde exemplaren schijnen ons van de zelfde snort. 
Ten onrechte zou dan Miqüel, na vergelijking met een door Hooker toegezonden exemplaar, 
het Sumatraansche en het in Djapara verzamelde exemplaar met Milnea BoxhunjhiaiKt 
WiGHT vereenigd hebben. Bij de laatste zijn de zaden volgens de teekening bij Wight Ic. t. 106 
met een dikken vleezigen zaadrok bekleed. Het exemplaar uit Poeloe Sangian, in den 
Hort. Bog. (III B 38) gekweekt ('/. pniipcrcKhi Miq.) is een andere soort ? misschien 
de echte yl(/?a/« Bo.rhiirr/JiiaiKt ■/ Balicd (autli. in Ilerb. Bog) door KuRZ als A. Wallicliii 
HiERN gedetermineerd, komt ons twijfelachtig voor ;^kelklobben rond, bloembladen onbehaard, 
stempel schijfvormig, helmknopjes ingoslotenV 
Met Af/liiid elde/ir/Hoidca Benth (authenthiek F. v. Muller, in Ilerb. Bog'.) schijnen onze 
exemplaren voldoende overeentekomen. 
Ge O gr. verspreiding: Uitsluitend in Oost-Ja va en daar alleen op 
2 plaatsen ; n.l. in Zuid-Bësoeki bij Poegei" op het 400 M. hooge uit kalk 
bestaande Watangan-gebergte eu op de kalkrotsen van (hot eiland) 
Noesabaroeng. Op beide standplaatsen boven 200 M. nogal algemeen; 
vooral op de laatste. Duiten Java: Australië. — Standplaats: In ijl- 
groeiende, aan loofverliezende boomsoorten rijke bosschen op periodiek 
zeer drogen grond. — Voorkomen: Op de hoogste bergruggen van 
Noesabaroeng zeer algemeen. Bij Poegör alleen op het boven 300 M. 
zeehoogte gelegen deel der bergen gevonden. — Bladafval: Altijd- 
groen. — Gebruik: Geheel onbekend. Voor huishouw te klein. Bla- 
deren (jong en oud) reukeloos en smakeloos. — Cultuur:: Niet aante- 
bevelen, tenzij om het bovengedeelte van zeer dorre kalkruggen in Oost- 
Java te reboiseeren. — Inl. namen: Constant Patjar-goenoeng, j. of 
Pantjnl-kidang, j. genoemd (bij Poegër), De verwante Aglaia odorafis- 
sima Bl. echter soms ook aldus genoemd. — Habitus: In blad, bloem 
en vrucht herinnert de boom aan den veel gecultiveerden Patjar-fjina, 
ml. (A. odorata L.); de bladeren echter als een Elaeagnus van onderen 
roestkleurig beschubd. Van de andere Javaansche Aglaiu-soovien met 
van onderen wit- of bruinbeschubde blaadjes is deze soort dadelijk kenbaar 
door de meestal slechts 50 mM. lange, ellipsvormige blaadjes. 
9* 
