TERIfSTROEMIACEAE. 
— 286 - 
SCHIMA. 
gelijkmatig verspreid ; ongedeeld. Mergstralen smal of zeer smal; ongeveer 
even ver van elkander, zeer talrijk. Donkere en lichter gekleurde con- 
centrische banden wisselen met elkander af, doch zijn meestal slechts 
onduidelijk waar te nemen — Gebruik: Hout: In de Preanger en 
Bantën algemeen liooggeschat om sterkte en duurzaamheid en veel voor 
huishouw en bruggen gebezigd. Yoor planken naar het schijnt minder 
gesc^iikt dan voor stijlen en balken. Gemakkelijk in groot hoeveel- 
heden en in groote afmetingen te krijgen : het laatste vooral in de op 
circa 1400 M. gelegen bosschen. Daar soms balken van 40 cM. 
vierkant bij 15 — 18 M. lengte niet bijzonder zeldzaam. De inlanders in 
de afdeeling Tjiandjoer (Preanger) onderscheiden twee variëteiten, den 
Poespa-bet(reum, s en den PoesjKi-bödas, s., waarvan de laatste lichter 
gekleurd hout zou hebben. In de bloemen, vruchten en bladeren werden 
door ons echter geene verschillen tusschen die „variëteiten" gevonden. 
Schors, bladeren enz. : Schors in de Djampangs (Preanger) voor het 
bedwelmen van visschen gebezigd. Dit gebruik echter onbekend aan de 
bergbewoners van Noord-Tjiandjoer (Preanger). Schors reukeloos; meestal 
(niet altijd?) zeer bitter en wrang smakend. Jonge bladeren reukeloos; 
dikwijls (maar niet altijd?) zeer bitter smakend. Volwassen bladeren 
nagenoeg smakeloos en reukeloos, of eenigzins bitter. Bloemen eenigzins 
bitter smakend. Volgens Dr. Boorsma worden de bloemen in geheel Java 
in de inlandsche geneeskunde gebezigd en wel inwendig en vermengd 
met talrijke andere „medicamenten." — Cultuur: Sterk aan te bevelen, 
zoowel voor reboisatie van kale berghellingen m. h. o. op irrigatie, als 
voor schaduwboom langs groote wegen. Aanplant om het hout alleen 
ook aanbevelenswaardig. Tot dusver door het Boschwezen op Java in 
het groot nog niet aangeplant, behalve een paar hectaren op den Goenoeng 
Sënd§,ra. Groeit aldaar uitmuntend. — I ii 1 . namen: Foespa, s. hetwelk 
in het Sanskrietsch bloemen moet beteekenen, is de a gemeen bekende 
uitsluitend aan deze soort (ook aan de hieronder genoemde variëteiten) 
gegeven naam. Sommige inlanders onderscheiden nog naar de kleur van 
het jonge loof, naar de kleur van het hout en van de schors-doorsnede 
de volgende „variëteiten" Poespn-mèrang, s. , Poespa-bodas, s. en Poesjta- 
beuretim, s. Niet zelden wordt hierbij de eene naam voor den anderen 
gebezigd. De bloemen, welke in gedroogden staat naar het schijnt bij de 
meeste toekang-tjrakèn (verkoopers van inl. medicijnen) te ki'ijgen zijn, 
niet alleen Poespa, s. ml. of Poespa, j ; maar volgens Dr. Boorsma ook 
Tjangkok, j. genoemd. In den regel beantwoordt de laatstgenoemde 
naam in West-Ja va aan „marcotte" (aflegger). "Weinig inlandsche boom- 
namen zijn zoo vast als Poespa, s. — Habitus; Eigenaardig. Zeer juist 
door JuNGHUHX (Java I. 437) als volgt geschetst: „Zonder dat menden 
blik opwaarts heft, laat het zich op den bodem van het woud 
bespeuren of deze boom er in gevonden wordt, want allerwege, waar hij 
groeit, is de bodem bedekt met een menigte groote, sneeuwwitte bloemen, 
die in het rond verstrooid liggen (en bijzonder op theebloemen gelijken) 
of men herkent hem aan zijne oneft'ene, gebarstene schors, terwijl hij 
zich reeds in de verte ontwaren laat aan de donkerkleurige, dichtgegroeide 
loofkroon, die zich op statigen, zuilvormig gegroeiden stam ter hoogte 
van 20 — 30 M. verheft; de rozenkleurige tint van het jeugdige loof van 
dezen boom doet hem reeds op een groeten afstand in het oog vallen." 
var. /3 serrata, K. et Y. 
