90 
(314) 
sublus nunc villosis, nunc brevius pilosis; ilia ramorum fertilium ternata, foliolis oblongis vel ovatis; 
petioluli laterales infimi vulgo 0,2—0,5 cm longi, in ramis fertilibus breviores; stipulae in turionibus 
anguslc lineares, in ramis I'erlilibus lineari-lanceolalae. Glandulae praecipue in rhachi et in pedunculis 
copiosae, lomentum superanles vel inter pilos occultae, in ramis et petiolis vulgo rariores et sparsae, 
in turionibus nullae vel i)aucae. 
Rami fertiles e media et superiore caulium parte enati breves, folia pauca gereutes, illi qui prope 
caudicem oriuntur, elongati, foliosi, apice solum floriferi. Inflorescentia mediocris vel brevis, ca. 6 — 12- 
flora, nunc maximâ ex parte foliifera, nun omnino fere aphylla. Flores sicut in R. allegheniensi; petala 
interdum rosea. Fructus ovoidei, succosi, sapidi. 
Cetera ut in R. alleyheniensi, a quo staturâ magis robustâ, foliolis vulgo latioribus et saepe brevius 
petiolulatis, inflorescentiis brevioribus et fructibus ovoideis sapidis differt. 
Pilorum glandularumque copia et longitude variabilis. Praeter formas inter médias vacillantes 
distingui possunt: 
var. villigcnis nom. nov. : Indumentum villosum longius et densius quam in aliis formis; pedun- 
culorum glandulae copiosae, partim pilos superantes. Foliota lata. Videtur forma ab Alton descripta, 
regiones Allanticas incolens. 
var. Engclmanni nov. form.: Tenerior quam planta orientalis; vix villosus, sed pubescens, pilis 
glandulisque brevibus; inflorescentia abbreviata; glandulae stipitatae interdum desunt. 
Vorkommen. In der östlichen Hälfte des gemässigten Nordamerika sehr verbreitet, insbe- 
sondere in Canada, so wie in den östlichen und mittleren Unionsstaaten bis über den Mississippi hinaus. 
Die Var. villigenis anscheinend vorzugsweise im Norden (Neuengland-Staaten) verbreitet; die 
Var. Engelmanni, zuerst in Missouri gefunden, scheint häufig zu sein. 
Occurrunt plantae cultae eglandulosae, sed nuUis aliis signis memorabilibus a R. villoso diversae. 
Similes formae dubiae eglandulosae in herbariis quoque reperiuntur; interdum origo hybrida e R. canaclensi 
et 7?. villoso suspicari potest. Longius distal: 
R. Kittatinny hortulan, in quo turionum erectorum folia quinata vel subquinata, foliola acuta 
(non acuminata), et plicata; lateralia subsessilia sunt. 
Formae hybridae R. villosi. 
E R. villoso polline R. caesii impraegnato educavi plantam evidenter hybridam juvenilem. 
Flores non vidi. 
„R. villosus X occidenlalis'' enumeralur sine descriptione in H. Eggert Catal. Phaenog. Plauts 
in vicin. St. Louis Mo. 1891. 
344. R. sapidus Schldl. in Linn. XIII p. 269. (1839.) 
Exsicc. : Schiede; v. Türckheim Guatcm. 1424. 
Turiones suberecti v. arcuati, angulati, laxe villosi vel pubescentes, aculeis admodum validis et 
crebris falcatis armati. Folia ternata, subquinatis vel quinatis singulis intermixtis; petioli tomentosi, 
uncinato-aculeati; stipulae lineari-lanceolatae; foliola membranacca, dentibus inaequalibus angustis 
sat profundis serrata, supra dense pubescentia, subtus moUiter villosa, virentia; terminale saepissime 
ovatum vel late ellipticum, acutum vel paullulum acuminatum, sed figura admodum variabilis. Petioluli 
foliolorum lateralium in turionibus 0,5 — 0,8 cm longi, illi ramorum breves vel brevissimi. Rami floriferi 
e media et superiore caulium parte orti breves, inflorescentia brevi interruptâ 3— 8-florâ terminati; 
illi ex inferiore caulium parte enati elongati, ramulos paucifloros laterales emittentes. Ramuli pedun- 
culique tomentosi, aculeati vel inermes; superiores florem terminalem saepe superantes. Flores diam. 
fere 3 cm; sepala externe canescentia, post anthesin laxe reflexa; petala obovata, sepalis multo longiora. 
alba; stamina stylis fere aequilonga; carpella glabra; fructus hemisphaerici vel oblongi, nigri, sapidi 
pro usu domestico colliguntur. Fl. majo. 
Varietatem (?) vidi, cujus folia multo i)arcius pilosa erant, sed specimina incompleta. 
