(373) 
149 
B. Turiones laxe villosi. 
Foliola supra opaca R. elatior. 
R. candicans Wh. in Rclib. Fl. Germ. exc. p. 604. (1832.) Focke Syn. Rub. Germ. p. 164; 
Aschers, et Graebn. Syn. mitt. Fl. VI p. 485. 
R. fruticosus Wh. et N. Rub. Germ. p. 24, tab. VII (certe non Smith, cujus dcscr. citatur). 
jR. thyrsoideus Wimm. Fl. Schles. p. 204, excl. var. ß et y. 
R. coarctatiis P. J. Muell. in Flora (B. Z.) XLI. p. 133. (1858.) 
jR. ihyrsoideiis Wimm, o candicans Godron Exs. 
R. monianiis Libert in Lejeune Fl. Spa. II p. 317 (1813), sec. specim. exs. jR. candicans erat, 
saltem ex pte., sed planta nimis imperfecte descripta et cum aliis formis commutata est, nomen igitur 
incertum et mox a Lejeune ipso rejectum est. Autor qui primus speciem ab aliis optime distinxit, 
sine ullo dubio Weihe est. 
Radices propaguhferae nullae. Turiones robusti, juveniles erecti, adulti aestivales alte arcuati, 
postea hincinde ramosi, apicibus autumno procumbentibus et haud raro radicantibus, inferne obtusanguli, 
superne acutanguli et sulcati, glabri vel glabriusculi, aculeis ad basin parvis, in mediâ et superiore parte 
caulis sparsis validis e basi latâ lanceolatis rectis vel apicem versus falcatis armati. Folia digitato-quinata; 
petioli laxe villosi, aculeis falcatis instructi, supra plani, stipulis linearibus ad basin insertis; foliola 
angusta, dupliciter et irregulariter, saepissi me grosse serrata, haud raro incisa, juniora supra parce pilosa, 
laete viridia, adulta glabra, subtus tomento tenui albicantia vel alba, interdum demum subvirentia; infima 
breviter petiolulata, terminale e basi emarginatâ oblongum vel oblongo-ellipticum, acutum vel beviter 
acuminatum, petiolulo fere triplo longius. Ramorum fertilium folia ternata quinatave, foliolis supra 
parce pilosis et saepe margine incisis; inflorescentia longa, angusta, thyrsoidea, vulgo inferne solum 
foliifera, parce aculeata vel subinermis; rhachis cum pedunculis villosa; ramuli in ramis minoribus uni- 
flori, in majoribus irregulariter subracemoso- vel subcymoso-pauciflori, saepe triflori. Flores singuli 
médiocres; sepala externe cano-villosa, in flore et fructu reflexa; petala oblonga (raro rotunda), sensim 
in unguem attenuata, demum patentia, alba vel roseola; stamina initio stylos paullulum superantia, 
in mediâ anthesi patentia et erecto-patentia, demum erecta, conniventia; pollinis cellularum paucae 
conformes, magnae, plurimae difformes abortivae; carpophorum villosum, carpella glabra, fructus per- 
fect!, subglobosi, nitidi, sapidi; putamen oblongum. 
Species staturâ exaltatâ et inflorescentiis longis angustis conspicua. Petala rotunda in R.rotnndi- 
petalo P. J. Muell. in Pollich. XVII p. 82 observata sunt. De differentia ,,specifica" autor ipse dubitat. 
Cf. var. cyclopetaluni sub R. thyrsantho. 
Per vastum territorium planta constans videtur, quamvis notae singulae variabiles sint. Variât 
latitudo et serratura foliolorum; occurrunt formae laxiflorae ramulis inflorescentiae gracilibus divari- 
catis, bracteae foliaceae, turiones parce pilosi vel subpruinosi, aculei crebriores vel magis curvati etc. 
Describuntur formae foliis dissectis insignes. 
Formae arcte affines vel varietates R. candicantis 
R. fragrans Focke Synops. Rub. Germ. p. 172. (1877.) 
Turiones atropurpurei; foliola supra saturate viridia, nitida; terminale obovato-oblongum. 
Inflorescentia angusta; flores laete rosei, paullulum suaveolentes; carpella pilifera; fructus pcrfecti. — 
Cetera ut in R. candicantc typico, sed formae intermediae non observatae sunt. 
Von der mittleien Weser (Rinteln, Minden) durch Westfalen zerstreut bis zum Rhein (Sieben- 
gebirge). 
De R. flaccido P. J. Muell. e descriptione Thyrsoideis affini vide R. hedycarpum. 
