150 
(374) 
R. thyrsanthus Focke Syn. Rub. Germ. p. 168. (1877.) 
R. lliyrsoidcus y (q)riciis Wimm. Fl. Schlcs. ed. I p. 201, non R. apriciis Wimm. Fl. Schles. ed. 
3 p. 626. 
R. discolor var. eiwdes G. Braun Exs., R. eiiodes G. Braun in sched. 
R. Grnbowskii Wh. in Wimm, et Grab. Fl. Scbles. p. II vol. I p. 32, cf. vero ibidem p. 33: ,,ad 
R. fruticosiim ablegandum lore, vix dubitamus." De hoc vide infra. 
Habitu R. candicanii similis, sed notis compluribus differt. Turiones suberecti, apice decurvi, 
demum arcuati, vix unquam radicantes, ab apice ad caudicem angulosi, faciebus concavis sulcatis. 
Foliola multo latiora quam in R. candicante; terminale ovatum vel late ellipticum. Inflorescentiae 
e caulis parte media ortae vulgo breviores quam in /\'. caiidicanle, baud raro laxae, effusae (in fruticibus 
juvenilibus vel putatis). R. Grabowskii: fruticcs pauci putati, e fundo truncorum altero anno caules 
anomalos floriferos emittentes. 
Var. cyclopelaliis Focke Syn. Rub. Germ. p. 169. 
Humilior; foliola plicata undulataque; terminale latum, inflorescentia abbreviata, angusta; 
petala suborbicularia, abrupte unguiculata, alba. — Revocat R. plicnliim. — Plantam e seminibus 
immutatam educavi. — Schlesien. 
F o r m a e R. t 11 y r s a n t h o a f f i n e s. 
R. SchneUeri Holuby Oe. B. Z. XVIII p. 377. (1873.) 
Foliola lata, saepe imbricata, terminale cordato-suborbiculare. Fructus perfecti, magni, paru m 
sapidi. Cetera sicut in R. ihyrsaniho, sed nonnulla signa (caules subpruinosi, saepe glandulae singulae 
in inflorescentiâ) JR. caesium, revocant. — In den kl. Karpatlien in Nordungarn. 
R. Linkianus Ser. in DC. Prodr. II p. 560. (1825.) 
R. paniciilatiis Schldl. in Link Enum. hort. Berol. ed. 2, 11 p. 61. (1822.) 
R. thyrsoidei formis robustis Gallicis similis. Flores albi, semipleni. Fructus maxima ex parte 
abortivi. — Planta hortensis, ornamenti causa culta. Hinc inde, praecipue in GalUa occidentali, sepes 
dumetaque intrat; sed forma simpliciflora desideratur. 
R. elatior Focke in Gremli Beitr. Fl. Schwz. p. 50. (1870.) 
R. fhyrsoideiis D. phyllostachys f. elatior Focke in Aschers, et Graebn. Syn. mitteleur. Fl. VI 
p. 488, 489. 
Turiones a caudice usque ad apice m sulcati, non radicantes, villoso-pubcscentes; foliola pauUo 
latiora quam in R. candicante, supra opaca, subtus cano-tomentosa; in superficie foliorum inflores- 
centiae vulgo pili stellulati pauci reperiuntur. Inflorescentia vulgo dcnsior ct brevior quam in R. can- 
dicante. Fructus perfecti. Cetera sicut in R. candicante. I'urionibus pilosis R. pubescei}tem appropinquat, 
qui notis certis aegre distinguitur; habitus vero diversus est. 4\iriones R. pubescenlis robustiores sunt, 
sed minus elati, arcuato-prostrati, autumno radicantes; foliola minus ])rofunde serrata, inflorescentiae 
majores etc. V. v. sp. — Educavi e seminib. 
Hoc loco commemorandus est: 
R. phyllostacliys P. J. Muell. in Flora (B. Z.) 1858 p. 133. Hujus speciei merum synonymon, 
teste P. J. Mueller, R. pubcscens Wh. et N. est. Ex descriptione : turiones subpruinosi, parce pubes- 
centes; foliolum terminale subrotundo-ovatum, breviter acuminatum; inflorescentia foliifera; flores 
albi. Cetera fere ut in JR. candicante. Ex P. J. Mueller in viciniis oppidi Weissenburg cum R. candicante 
(coarctalo) vulgaris est. Ipse ibi talem formam non vidi. Ex N. Boulay in Rony et Cam. Fl. Fr. VI p. 49 
R. pliyllostactiys est R. piletostacliys x tliyrsoideus vel ex meâ nomenclaturà R. macroplujttus x candicans. 
Nomen R. phyllostacliys ab autoribus iterum atque iterum commutatum et quibuslibet R. tliyrsoidei 
formis tributum est. Ex meâ sententiâ delendum vel, si necesse est, plantae hybridae reservandum erit. 
Var. tumidus (Gremli) Focke in Aschers, et Graebn. 1. c, R. tunùdus Gremli Beitr. Fl. Schwz. 
p. 70(1878) differt a R. elatiore io\io\ïs supra sparsim vel dense stellulato et simpliciter pilosis. Foliolum 
terminale in planta typicâ (Schaff hausen) cordato-ovatum vel cordato-suborbiculare. 
