154 
(378) 
R. agridcanlhus Gen. (p. 297), anchostachys Rip. (285), Bastardianiis Gen. (266), calcareiis. Rip. 
(274), colliiHujus Rip. (292), cuncatiis Boul. et Bouv. (287), hamosiis Gen. (251), heteiomorphus Rip. (298), 
Lemailrei Rip. (299), pallcscens Rip. (289), praeteruisus Rip. (272), 5aa/i Rip. (280), serriculatus Rip. 
(290), lenacclliis Gen. (286), IVf/Zjcfl/u/s Rip. (275), verosimile quoque R. Boiweti (296), contempiiis Rip. 
(288) et, teste Boulay, R. dcmoiiis Genev. ex pte. 
Vêpres intricato-ramosus, sempervirens, eglandulosus, in apertis 1,0 — 1,5 m altus, in silvis et 
du metis excelsius scandens. Turiones perennes, robusti, arcuati, de mum procumbentes, autumno 
ramosi apicibus radicantibus, acutanguli, sulcati, pruinosi, inferne patenter pilosi, superne pube stellulatâ 
sericeo-micantes, aculeis validis conformibus e basi dilatatà lanceolatis, in caule primario rectis, in raniis 
vero deflexis vel falcatis armati; folia ternata vel saepius pedato- vel digitato-quinata, hieme longe vel 
omnino persistentia; petioli supra plani, aculeis aduncis armati; stipulae lineares; foliota omnia petiolu- 
lata, coriacea, argute et apicem versus duplicato-serrata, supra obscure viridia, glabra vel rarius pilis 
singulis instructa, subtus tomento denso adpresso alba; terminale variabile, saepissime obovatum, 
cuspidatum, ad basin angustam truncatum. Inflorescentiae elongatae angustae tbyrsoideae vel pyra- 
midalis inferne foliiferae ramuli inferiores erecto-patentes, racemosi, intermedii breves, patentes, cymoso- 
partiti, omnes cum rhaclii appresse albo-tomentosi, aculeis validis saepe crebris falcatis vel uncinatis 
armati. Flores médiocres, spectabiles; sepala albo-tomentosa, in flore et fructu reflexa; petala obovata 
vel suborbicularia, demum patentia, saepissime laete rosea, interdum pallidiora; stamina externa internis 
vix longiora, stylos fere aequantia, post anthesin fructui applicata; pollinis granula parva, conformia, 
perfecta; carpella vulgo tomentella, styli saepe rubri; fructus perfecti, ovoidei vel subglobosi, in terris 
calidioribus sapidi; putamen fere semicirculare, sed ambitus apicem versus minus arcuatus. 
Fl. in regionibus meridionalibus praecipue junio, in borealibus exeunte julio et augusto. 
Species, quoad characterem generale m, constans et, si formae hybridae negliguntur, bene definita, 
sed in omnibus fere singulis partibus variabilis. Inter se igitur frutices promiscue crescentes saepe uno 
alterove signo diversi videntur. Occurrunt turiones epruinosi vel densius villosi, aculei minores vel majores, 
recti vel incurvi; foliola terminalia suborbicularia, obovato-cuneata, oblonga vel auguste elliptico- 
lanceolata; serraturae foliolorum parvae, copiosae vel repando-remotae; inflorescentiae amplitudine 
et figura diversae, ramuli villoso-tonientosi, flores majores vel minores, stamina brevia vel stylos longe 
superantia, petala et filamenta alba. 
In R. abrupto foliola obtusissima breviter mucronata sunt. 
R. Francipani est forma pusilla gracilis angustifolia rupestris, nullibi copiose reperta. 
R. Calclesianus habitu similis sed major est et in inflorescentià glandulas breviter stipitatas 
paucas exhibens. 
De R. aetnaeo et R. Ihessalo cf. descriptiones ad calcem tractatus de R. ulmifolio. 
Lusus et varietates teratologicae. 
1. chlorocarpus (R. chlorocarpus Bor. in Genev. Rub. Loire 1869, p. 153): fructus virides. — Bei 
Villemoisan, Dep. ]\Iaine-et-Loire. 
2. leucococcus : fructus albi. — Yon Gussone als bei dem Orte ,,alla Pizzuta" auf Sizilien wachsend 
angegeben. 
3. laciniosus Focke in Aschers, et Gr. Syn. VI 503: foliola partim profunde incisa et laciniato- 
dissecta. Pinerolo in Piémont, England. 
4. bellidiflonis C. Koch Dendrol. I 292 (spec): flores staminibus petaloideis numerosis pleni; 
inflorescentiae longae graciles. Planta hortensis pulcherrinia. 
5. inermis (R. inermis Willd. Enum. ht. Berol. I 548; an Pourr. Mém. ac. Toulouse III 326?): 
aculei nuUi; turiones sarmentosi, folia vulgo ternata; flores et fructus perfecti. Origo ignota. — In den 
botanischen Gärten kultiviert; die Wiener Pflanze ist etwas abweichend. 
6. phytoptophorus n. nom. (R. panornütanus hb. Panorm.): foliola parva, nervis secundariis paralle- 
lis approximatis signala, subtus virentia. Videtur planta a Phytopto quodam vastata. 
