(385) 
161 
R. discolor Wli. et N. Rub. Germ. 46 ex pte., tab. XX excl. fig. b, c, e, non Exsicc. a. Weihe 
distr. — E Genevierii Monogr. Rub. Loire ed. II (1880) Imc pertinent (teste Boulay): R. holorhodos 
Rip. (256), Neesii Rip. (264), nemophiliis Rip. (255) praclcrmissiis Rip. (256). 
Frutex robustus, dumosus, in locis apertis 1— 2ni altus, in silvis ad 3— 4 m scandens. Turioncs 
perennes, crassi, robusti, arcuati, autumno ramosi et apicibus radicantes, inferne obtusanguli, patenter vil- 
losi, superne acutanguli, saepe sulcati, parce pilosi vel glabriusculi, aculeis aequalibus ad angulos dispositis 
robu.stis e basi dilatatâ rectiusculis vel falcatis armati. Folia mediocria, vulgo digitato-quinata, hieme 
longe persistentia: petioli supra plani, aculeis uncinatis instructi; stipulae lineares; foliola subcoriacea, 
margine undulata, inaequaliter argute et apicem versus sat profunde serrata, supra sparsim pilosa vel 
glabra, subtus albo- vel albido-tomentosa et in nervis dense pubescentia, in umbrosis vircscentia vel 
omnino viridia; terminale saepissime ellipticum. Rami floriferi longi, validi, foliis quinatis praediti; 
inflorescentiae panniculatae multiflorae ramuli intei medii subcymoso-partiti; rhachis cum pedunculis 
tomentoso-hirta, aculeolata. Flores majusculi; sepala externe cano-tomentosa, reflexa; petala in flore 
incurva; stamina stylos virentes superantia. Pollen e granulis perfectis et difformibus mixtum. Fructus 
magni, globosi, sapidi. 
Intermedins fere inter R. ulmifoliiim et R. gratum est. Subspecies inter se partim evidenter 
discrepant, sed occurrunt multae formae ambiguae, quae arbitrario modo solum a typo separari possunt. 
1842 Bertoloni primus R. praecocem a R. discolore autorum distinguere conatus est. Limites 
vero ab eo positi incerti erant, ita ut alii botanici speciem novam propositam non receperint. 1858 
et 1859 P. J. Mueller R. robustum descripsit, quem vero cum R. collino DC. et R. arduennensi Lib. con- 
junxit. Altera ex parte formas affines R. argentaliim, R. Wintcri et R. proceriim a jR. robusto distinxit. 
Nomen R. robusii P. J. Muell. (1859) rejiciendum est, quia R. robiistiis Presl (1849) fortasse quondam 
a R. floribundo separari potest. 
Proposui igitur, speciei coUectivae no men i?. hedycarpi tribuere et vocabulo robustus" translationem 
graecam ,,dynaios" substituere. R. procerus ab autore P. J. Mueller expresse a R. robusto distinctus est. 
Subspecies R. hedycarpi. 
A. In turionum foliis foliola intima manifeste petiolulata; petioluli laterales superiores 1—3 cm 
longi. 
I. Inflorescentia laxa, saepe apicem versus angustata. 
R. Godronii: turiones magnâ ex parte obtusanguli; foliolum terminale ellipticum, longe et saepe 
subcaudato-acuminatum; 
R. procerus: turiones acutanguli; foliolum terminale suborbiculare, breviter late acuminatum 
vel cuspidatum. Inflorescentia apice obtusa. 
II. Inflorescentia sat densa et saepe stricta; apice non angustata, obtusa. 
a. Flores conspicui, laete rosei vel albi. 
R. dynatos: foliola irregulariter duplicato-dentata, terminale suborbiculare; flores albi. 
R. macrostemon: foliola duplicato-serrata, terminale vulgo ellipticum; flores rosei. 
b. Flores médiocres, purpurascentes. 
R. armeniacus: inflorescentia vulgo ampla, sat densa. 
B. In turionum foliis foliola intima vix petiolulata, petioluli laterales superiores breves (nonnuUa 
mm. longi). 
R. praecox. 
Subspecies R. Godronii. 
R. Godroni Lecoq et Lmtt. Cat. Pl. centr. p. 151 (1847), saltom maxima ex pte. (non Gonevior); 
Gren. et Godr. Fl, Fr. I p. 540; Boulay in Rouy et Cam. Fl. Fr. VI p. 4L 
Bibliotheca botanica. Heft 83. 21 
