164 
(388) 
p. 16 et 7?. Ilolanärei P. J. Muell. Flora (B. Z.) 1858 p. 185 praeter easdem formas R. bifrons x caesius 
inclusus esse videtur. 
Verosimile multac R. hedijcarpi hybridae formae ab autoribus descriptae et no minibus propriis 
dolalae sunt. Examen eruditum in locis natalibus veram originem docebit. 
Formae R. h e d y c a r p o affines. 
R. lacertosus Sudre Bull. soc. bot. Fr. XLVI p. 99 (1899). 
R. procerus P. J. Muell. Subsp. lacertosus Sudre Rub. Eur. p. 89. 
Ex Sudre (Eur.) ,, habitus R. thijrsoidei, sed robustior et elatior; foliorum caulinorum foliola 
infima petiolulata, petala latiora, pollen perfectius. Praecox." Planta mihi non satis cognita est, sed, 
quoad vidi, in omnibus R. thyrsoidei formis foliola profundius et saepe inciso-serrata sunt; figura 
foliolorum in R. thijrsoideo semper fere magis oblonga est. Specimina a me visa foliis R. macrostemoni 
simillima sunt, inflorescentia vero R. thijrsoideum revocat. 
Sudre plantama Gallià occidentali usque adHungariam boreali-orientalem passim occurrere dicit. 
R. lacertosus formis validissimis e grege R. hedy carpi ni mis affinis videtur. 
R. Banningii Focke Syn. Rub. Germ. p. 266. (1877.) Spec, collect. ! 
1. Forma typica: eu-Banuingii. 
R. Banningii Aschers, et Grbn. Syn. mitt. Fl. VI p. 511. 
Turiones humiles, obtusanguli, parce villosi vel glabriusculi, aculeis vigorosis sparsis praediti. 
Folia magna, pedato-quinata, saepe ternatis immixtis, foliola subaequaliter et superficialiter serrata, 
subtus mollitcr pilosa, saepe canescentia, terminale oblongo-ellipticum, variansadfiguramcordato-ovatam. 
Inflorescentiae (ad 50 cm longae) amplae patulae pyramidalis ramuli inferiores racemigeri, supremi 
triflori vel uniflori, tomentoso-pilosi, sparsim glanduliferi et aculeati. Sepala externe cano-tomentosa, in 
flore et frucki reflexa; petala magna, oblonga, amoene rosea. Fructus perfecti. — Species spectabilis. 
2. Subsp. R. Gelertii K. Friderichsen Bot. Tidsskr. XV p. 237. (1886.) 
Aschers, et Grbn. Syn. VI p. 493. — Rogers Handb. Brit. Rubi p. 56. 
Turiones acutanguli; foliola minora quam in R. eu-Banningii, inaequaliter et saepe grossius 
serrata; inflorescentia densior, non patula, apicem versus vix coarctata, obtusa. Floies albi. 
Primo hanc plantam R. Banningii varietatem esse putavi, sed postea Friderichsen secutus sum, 
qui earn omnino separare voluit. Nunc formae intermediae, praecipue Britannicae, ita variabiles videntur 
ut conjunctionem praeferim, saltem ad interim. 
Die Form eu-Banningii häufig um Burgsteinfurt im nordwestliclien Westfalen, anscheinend auch 
bei Eupen. R. Gelertii in Dänemark und Ostschleswig, versprengt bei Bremen, häufiger in England und 
nach Rogers in Irland. 
R. moestus Holuby Oe. B. Z. XXIII. p. 375. (1872.) 
Focke in Aschers, et Graebn. Syn. mitteleur. Fl. VI p. 511. 
Foliolorum pagina superior dense cano-tomentosa; foliolum terminale ovatum vel cordato-ovatum 
esse solet. Fertilis; fructus perfecti. Indumento excepto, a R. hedijcarpo, praecipue nmcrostemone, non 
certe distinguendus est. Occurrunt pili stellulati interdum in foliis formarum Gallicarum R. hedycarpi. 
Längs der Karpathen; von Pressburg und vom Trençiner Com. bis zum Banat (vermutlich noch 
weiter) verbreitet. 
R. epidasys Focke n. (spec, vel) subspec. Abb. Nat. Ver. Bremen XX p. 191. (1910.) 
R. tomenlosus (cit. Borkh.) Sampaio Rub. Portug. 53. 
An a R. moesto reverâ diversus? usque ad meliorem cognitionem locus natalis distinctionem 
suadet. Foliola supra cano-tomentosa; inflorescentiae aculei validi; petala parva, alba; fructus perfecti. 
Im nördlichen Portugal (Sampaio). 
