Flacourtia. 
— 24 — 
BlXACEAE 
maar verstrooid tusschen een 200—300 tal boomsoorten. — Bloei- en 
vruchttijd: Het geheele jaar bloemen en vruchten verzameld. Rijk vrucht- 
dragend.— Gebruik. Hout alleen in kleine afmetingen te krijgen ; om de 
groote hardheid in vele streken op Java voor rijststampers gebezigd. 
Schors, enz. De vruchten worden rijp, rauw als ooft en van de 
gecultiveerde ook geconfijt gegeten. Terwijl de vruchten van de op 
Java uitsluitend gecultiveerde Flucourtia inermis (Lohi-lohi, ml ) zelfs 
rijp te zuur zijn om zonder suiker te eten, kunnen de naar kruisbessen 
smakende rijpe vruchten van Flacourtia is*// A'(/»j Z. et M., althans bij de in 
cultuur zijnde exemplaren met grootere vruchten dan de wilde, rauw 
als ooft worden gegeten. Dê vruchten van de wildgroeiende boomen zijn 
bitter en wrang en veel kleiner dan van de gecultiveerde. Hout: 
Cultuur: De cultuurvorm met slechts weinig zure vruchten wordt 
in vele dorpen van Java en vooral in West-Java op de hoofdplaatsen 
door inlanders en europeanen gecultiveerd. Bij reboisatie met het oog 
op irrigatie in de bergstreken vooral van Midden- en West-Java zal 
deze boomsoort met vrucht tusschen andere boomsoorten benut kunnen 
worden. Cultuur in het groot van de cultuurvorm met groote vruchten 
is aantebevelen. Tot dusver ontbreekt op Java cultuur in het groot. 
Inlandsche namen: In geheel Java heet zoowel de wilde als de gecul- 
tiveerde Fl. liukam constant Bocknii j s. ml. maar in enkele streken, welke 
hierboven door mij genoemd werden morden ook Flacourtia Bamontchi 
en Flacotirti I Catapliracta met dezen naam aangeduid. In enkele streken 
van de Preanger o a. bij Tjibódas in de afd Tjiandjoer en bij Palaboehan 
in de afd. Soekaboemi onderscheiden sommige inlanders van deze soort 
Koepa-Unidal:^ s. en Bockém. s. De eerste naam, welke samengesteld is 
uit Koepa den naam voor vele EiKjenia soorten en L(i)i(Jal-, het stekel- 
varken, duidt op de doorns van dezen boom. Het schijnt mij toe, dat 
daar in de Preanger de nog rijkgedoornde, jonge wildgroeiende boomen 
Koepn-lcnidal-, s. genoemd worden en de andere, ongedoornde wildgroeiende 
en alle gecultiveerde exemplaren van Flucourtia ^^^Av/w Z. et M. constant 
Boekem, s. maar nooit Kocjia-laialak, s. Laatstgenoemde naam werd 
door mij alleen in de Preanger opgeteekend; daarbuiten schijnt die naam 
onbekend, alleen Boekem j. gebezigd te worden. Op den Gr. Wilis boven 
Ngëbël noemen de inlanders deze soort constant Saradau^ j. en niet 
Boekem, j. terwijl onder aan den voet van den berg in dezelfde resi- 
dentie (zie boven) Flacourtia Bamontchi aldus heet. Doordat boven 
Ngëbël (G. Wilis) geen andere Flacourtia in het wild groeit dan Fl. 
Biikani Z et M is daar deze naam Saradan, j. ook geschikt voor 
opsporing der soort. Bjj Simpolan en Klabangan in de res. Bësoeki 
heet de wilde Fl. Biikam constant Laiidak, md. en op het Idjen- 
plateau (ook in res. Bësoeki) heet deze wederom Boekriu. j. — Bij het 
gebruik van laatstgenoemden inl. naam is dus voorzichtigheid aanbe- 
volen en eveneens bij de andere hiervoren genoemde inl. namen. De 
gecultiveerde Fl. Bnkam schijnt overal constant 7?wte«, j. s. ml. genoemd 
te worden. — Habitus: Kleine altijdgroene boom met gezaagde, naar 
boven toe spits toeloopende, langwerpige bladeren, waarvan de stam de 
opmerkzaamheid trekt, doordat deze zelfs bij oudere boomen, dicht met 
groote doornen bedekt is. Vooral bij zeer jonge 2 — 3 Meter hooge 
boompjes trekt de buitengewoon rijkgedoornde stam de aandacht. In de 
boven 1400 M. gelegen bergwouden van de Preanger is dit de eenige 
boomsoort met rijkgedoornden stam. 
