ROSACEAE 
— 338 — 
Parinarium. 
den van de middelnerf aan de onderzijde hij den roet (dikwijls 
onduidelijk), kortgesteeld, met vleezige bladsteel, 160 — 240 mM. 
lang, 60 — 100 breed, bladsteel 3 — 13 mM. Bloemen in trosvor- 
mige, aanlig gend-hoh^xaxdiQ pluimen aan de toppen der takken kort 
gestoeld met eivormige schutbladen en schutblaadjes. Kelklobben 
eivormig, nogal spits, meest ongelijk) de twee buitenste kleiner aan 
weerskanten dicht-kort-behaard ; buis van binnen, boven lang behaard. 
Bloembladen obovaat, langer den de kelkslippen, onbehaard. Meel- 
draden 15 — 20, aan ééne zijde, ring aan de andere zijde gekarteld 
of getand. Helradraden ver uitstekend, helmknoppen klein. Eier- 
stok kort-gesteeld, 2-hokkig, wollig behaard, stijl onbehaard, stem- 
pel puntvormig. Vrucht ei-bolvormig, groot, 70—90 mM lang 
50 — 55 breed, van buiten met platte wratten bezet, midden-vrucht- 
wand dik sponzig-vezelig, uit loodrecht op den wand staande vezels 
gevormd, binnenvruchtwand dun, (in de lengterichting vezelig). 
Zaad . eenigszins gegroefd en rimpelig met dunne bruine vezelige 
zaadhuid, die de zeer ingeivikkeld-c/eplooide zaadlobben ook van 
binnen bekleedt; kiemworteltje klein. 
a, genuina K. et V. Bladsteel zeer kort (3 — 7 mM.), blad voet 
meest hartvormig of rond zeldzamer spits ; klieren meest onduidelijk 
Ambon, Java? 
(3 lanceolata K. et V. — P. lanceolatum T. et B. cat. — P. tau- 
rinum A. Gkay 1, c. Bladsteel zeer kort; bladeren ei-lancetvormig 
met spitsen voet klieren meest duidelijk. Deze vorm door overgan- 
gen met de vorige verbonden.: Java, Ambon, Fidjieil. 
y. macropliylla K. et V.; — P. ellipticum T. et B. rasc. in Herb. 
Bog.;— P. macrophyllnm T. et B. 1. c. Bladsteel matig-kort (10 — 13 
mM ); bladeren elliptisch of elliptisch-langwerpig met spitsen of afge- 
ronden voet, groot^ 150 — 300 mM. lang. Bloeiwijzen dicht viltig.: Java. 
Aaiiiii. Beschrijving naar auth. spec. uit Ambon, en naar verschillende exemplaren 
uit 's Lands plantentuin, in Herb. Bog. Zooals door Boerlage is aangetoond zijn de 
verschillen tusschen P. scahrum Hassk. die van Java en P. glaherrimum Hassk. dio 
van Ambon afkomstig is (niet zooals MiQ, opgeeft van Java) niet noemenswaard en 
berust de laatste naam op een vergissing van Hasskarl, die de laatste soort naar levend 
materiaal besclireef en niet opmerkte, dat de voor P. scahnim zoo kenmerkende fijne 
wratjes gedurende het drogen ontstaan en een gevolg zijn van de zeer eigenaardige 
anatomische structuur van het blad. Van P. macropliylhim F. et B. zegt Miqcel 1, o. 
