Spondias. 
— 107 — 
Anacardiaceae. 
teit. — Buiten Java: nog niet gevonden. — Standplaats Xerophyll. 
Bij voorkeur op periodiek zeer droge, min of meer onvruchtbare gronden 
in loofverliezende oerbosschen o.a. algemeen in vele djatibosschen en ook 
op ziltigen grond aan den zoom der vloedbosschen. Op laatstgenoemde 
standplaats een kleine, kromme boom. Zelden op vruchtbaren, constant 
vochtigen grond in hoogstammig, altijdgroen oerwoud. — BI a da f val: 
Loofverliezend en soms vrijlang bladerloos, vruchtdragend. De bloem- 
pluimen en jonge bladeren komen meestal tegelijkertijd te voorschijn. 
Zeer vruchtdragend. Onder den boom liggen meestal in vruchttijd een 
zeer groot aantal der op gele pruimen gelijkende, maar langwerpige en 
scherp-zuur en bitter smakende vruchten op den grond. Behalve door 
hun kleur en groot aantal trekken deze vruchten op een 10 tal Meters 
de opmerkzaamheid door een zuurachtigen, eigenaardigen reuk. Einde oost- 
moesson of begin westmoesson met rijpe vruchten en kort (?) na het 
afvallen dezer bloeiend. — Voorkomen: Niet gezellig. — Gebruik: 
Hout: als veel te weinig duurzaam en te zacht nooit door inlanders 
gebezigd. Mits dikke planken gebezigd worden voor tijdelijke, ruwe pak- 
kisten wellicht bruikbaar. Hout in vrij groote hoeveelheden en zeer 
groote afmetingen te krijgen. Geen kernhout. Hout geheel vuil-wit. 
Schors, enz: Jonge bladeren met typisch aromatisch zuren reuk en 
smaak als de midden-javaansche variëteit Simgir, j. Ysm Mangif era indica 
L. Rijpe vruchten zuur; weinig bitter en wrang; door de inlanders niet 
gegeten. Jonge bladeren in Semarang met andere inlandsche medicijnen 
vermengd als inwendig kinder-geneesmiddel tegen hoest. — Cultuur: 
Niet aan te bevelen. — Inl. namen: Geheel Java constant Kédong- 
dong, s. j. In Preanger bij Palaboehan en bij Buitenzorg deze soort soms 
Këdongdong-leuweung s. in tegenstelling met de gecultiveerde Kédongdong, 
s. In Bësoeki bij Poegër in afd. Djëmber en in afd. Banjoewangi bij 
Ragadjampi constant Klontjing, j. md. Geen andere boom, tenzij een der 
volgende Sj^ondias-soorten met een dezer namen aangeduid. Zeer zel- 
den door de inlanders met andere boomspecies verward. — Habitus: 
Eigenaardig, vooral gedurende bladerlooze periode en na het afvallen der 
vruchten (zie bloeitijd). De zuilvormige, zuiver cylindrische, soms tot op 
20 M. of hooger nog on vertakte stam, de violetachtig-grijze, gladde 
schors met talrijke diepe overlangsche barsten en geelaclitig-doorschij- 
nend „melksap", de gevinde bladeren met naar een Mangga- variëteit 
(Mangif era) aromatisch en zuur riekende en smakende getande blaadjes. 
Arhor 35—40 M. alta, trunco erecto cylindrico. Folia 3 — 8-(saepius 5- 
vel 6-juga, rhachi superne suhangulata vel suhcomplanata ; foliola anguste 
vel late elliptico-oblonga aequilatera vel fera aequilatera basi cuneata 
vel acuta raro obliqua apice saepitis abrupte acuminata, margine leviter 
vel distincte re-mote crenulata vel subserrata, vel et subintegra (anunquam 
integerrima?) ; nervis tenuibus parallelis :h 16 — 25 utrinque prominuUs; 
nervo collectivo saepius juxta marginem. Folia 240 — 400 mM. longa, 
foliola saepius 90 — 120 longa, 25 — 35 — 55 lata, in speciminibus sterilibus 
saepe 140 — 160 longa 45 — 60 lata (e.g. 483 /3 ex Palaboehan. Ingermine 
260 mM. alto folia, 1 — 2-juga folioUs mucronato-serrulatis, nervis latera- 
