Anacardiaceae. 
— 127 — 
Semecarpus. 
te utrecht gezonden. De resultaten van het onderzoek dezer hoogst inte- 
ressante gomhars zijn, voor zoover ons bekend is, nog niet gepubliceerd. 
Algemeen werd ons door inlanders verzekerd, dat een paar afgebroken 
takken of bijv. eenige vruchten van deze boomsoort soms uit boos opzet 
in het water geworpen worden om daarin of benedenstrooms zich ba- 
dende personen een huidontsteking te bezorgen. Bij inwendig ge- 
bruik zoude de giftige werking nog heviger zijn. Aan Rumphius Herh. 
Amb. I 179 — 180 is nog het volgende over deze soort, die door 
hem wilde cadjoe-boom genoemd wordt, ontleend. „Vreemd is het, dat 
men dezen giftigen boom, de jonge bladeren (mits nog zeer jong en slap) 
in saguweer gekookt eten kan; uit voorzichtigheid perst men dan echter 
het sap uit den bladsteel. In Amboina is deze soort zeldzaam ; op Banda 
meer algemeen en daar zou het eetbare deel van de vrucht (het gezwollen 
hypanthium) smakelijker zijn. Op Banda worden de vruchten zelfs op 
de markt gebracht en R. heeft zich persoonlijk van den aangenamen 
smaak en het ongevaarlijke er van overtuigd. De vrucht moet dan 
echter geheel rijp zijn. De smaak zoude ongeveer gelijk zijn aan den 
gezwollen vruchtsteel van DJamboe-munJH, ml. {Anacaniium occidentale h.). 
Op Amboina werden de schilden met het sap zwart geverwd en pijlen 
er mede giftig gemaakt ; door die pijlen worden zwerende wonden ver- 
oorzaakt. Wanneer men een versch doorgesneden vrucht doorsnijdt en 
op de huid bijv. op den arm drukt dan wordt deze plek spoedig rood als 
een brandwond en zwelt op ; na 3 dagen begint deze plek te zweren en 
geneest slechts langzaam. Kalk, die gebrand is met dit hout zou bij het 
betelkauwen (kalk, pinang en gambir) losraken van de tanden veroorzaken. 
Regendroppels van de bladeren dezer boomsoort gevallen zouden zoo 
scherp zijn dat bij aanraking daardoor een roosachtige huidonsteking 
teweeggebracht zoude worden. Dit is waarschijnlijk alleen het geval, 
wanneer een paar takken versch afgebroken zijn en zoodoende met de 
regendroppels ook het uit de takwonden loopende sap op de liuid komt. 
Drinkwater wordt er soms mede vergiftigd. De uitwerking van het sap 
is lang niet bij alle personen even hevig. Aldus Rumphiüs. Ons zijn 
enkele gevallen medegedeeld van inlanders, die zonder nadeel het sap 
over den arm konden smeren. — Inl. namen: In afd. Banjoewangi, 
bij Poegêr, bij Kcdoengdjati, enz. in bijna geheel Midden- en Oost-Java 
constant Ingas^ j. geheeten evenals Gluta Renghas L. en de zeldzame, 
weinig bekende Semecarpus alhescens Kurz ; alle drie met dergelijk, maar 
beide laatsten naar het schijnt minder gevaarlijk sap. Ter onderscheiding 
daarvan aan den naam dezer species soms een tweede soortsnaam toegevoegd. 
Zie verder Gluta en 5*. albescens Kurz. Met Ingas, j. wordt echter in Oost- 
Java bij uitsluitend <S'. heterophijlla Bl. bedoeld en vergissing met andere 
boomsoorten is daardoor uitgesloten. Bij Soebah in Pëkalongan zelden 
alleen Ingas, j., meestal Ingas-telik of soms alleen Telik, j. Met Ingas^ 
j. alleen aldaar meestal Gluta Réngas L. aangeduid. In Z. W. Bantën 
bij Tjëmara en bij Palaboehan in Preanger, evenals Gluta Eengas L. en 
S. albescens Kurz. constant Eengas, s. of? Eengas-woeloeng, s. Bij Mar- 
gasari in Tegal Eengas-tjelik, j. en Gluta, daar alleen Eengas, j. Bij 
Tjilatjap op Noesakambangan nu eens Ingas-kébo, j. dan eens Ingas- 
kapoer, j. (of met een dezer namen wellicht eene andere Semecarpus 
soort of Gluta bedoeld. — Habitus.- Als een mangga-boom {Mangif era 
indica L). Van alle Javaansche boomen met Gluta en Semecarpus 
albescens Kurz. dadelijk te lierkennen aan het gitzwart opdrogende bij 
