Odina. 
— 141 — 
Anacardiaceae. 
stam geplaatste, schuin opwaarts gerichte takken. Schors: Buiten 
grauw met weinig gomhars en soms met veel gom. 
„Bladeren onevengevind. Blaadjes gewoonlijk 5 — 6-jukkig, aan 
korte steeltjes, langwerpig eirond of lancetvormig, veelal scheef, 
lang-toegespitst, 150—200 mM. lang, 50 — 40 mM. breed, glad of 
aan de vertakking der nerven zachtharig ; groengele bloempjes in 
aren en een besachtige steenvrucht. Kelk kort, 4 — 5 deelig, blij- 
vend; bloembladen 4 — 5 aan de schijf ingeplant, helmdraden in 
het dubbelaantal van de bloembladen; helmknoppen binnenwaarts; 
vruchtknop enkelvoudig, door de schijf omringd, dwergachtig in de 
mannelijke bloem (die 4-deelig is) met 4—5 stempels gekroond ; in 
de vrouwelijke bloem (die 5-deelig is) éénhokkig met één eitje, 
stijlen 3-5, kort; stempels knopvor-niig, vrucht met de stijlen 
gekroond." (Bischop. Grev.). 
AiiiDii. Beschrijving' van bladeren t/m vrucht naar Bischop Greveling en g'eogr. verspr- 
t/m habitus naar onze eigen aanteekeningen en naar Watt en Gamble. 
Greogr. verspreiding: Inheemsch in Voor- en Achter-lndië ; op 
de Himalaya tot op 1250 M. in Burma; op Ceylon en de Andamanen; 
daar ook veel gecultiveerd. Op Java alleen de var. Wirtyenii (volgens 
Engler); uitsluitend gecultiveerd op 0—1200 M. Door ons nooit in 
verwilderden of wilden staat op Java gevonden. Bij voorkeur in Mid- 
den- en Oost-Java op O — 300 M. gecultiveerd. — Bladaf val: In Voor- 
Indië en op Java, ook in West-Java loofverliezend, en soms maanden 
lang bladerloos bloeiend. — Bloei- en vruchttij d: Zeer rijkbloeiend 
en dan de aandacht trekkend door de talrijke stijve, bleek groengele, 
aan de uiteinden der bladerlooze twijgen geplaatste pluimen. Op Java 
bijna apogaam, althans door ons onder vele honderde onderzochte, bloeiende 
boomen slechts 'een enkele maal een (onrijpe) vrucht gevonden. Wellicht 
door het langdurig ongeslachtelijk voortplanten de apogamie te verklaren. 
Op Java in oost-moesson bloeiend. — Grebruik: Hout: „In Voor-Iudië 
ongeschikt gebleken voor dwarsleggers; daar echter voor lansstelen, olieper- 
sen, wielspaken, rijststampers en buffeljukken gebezigd." (Watt). Op Java 
bijna nooit gebruikt. „Spint zeer breed, wit; kernhout versch gekapt 
licht rood, aan de lucht roodbruin wordende. Bladeren in Voor-Indië 
als veevoeder, en met het oog daarop de boomen op korten stam her- 
haaldelijk opgesnoeid. In Voor-Indië vloeit uit wonden van de stamschors 
in sommige jaargetijden (vooral? October) gom, die eerst wit, en daarna 
bruinachtig wordt, terwijl de op den grond gevallen stukken zwartbruin 
zijn. De gom heeft een onaangenamen reuk, is niet samentrekkend ; en 
voor de helft in water oplosbaar. Deze gom als papierlijm een voor 
geneeskundige doeleinden gebezigd" (Watt). Op Java de gom soms door 
inlandsche timmerlieden als kastenmakerslijm gebezigd. In Midden-Java 
zagen wij soms zeer groote stukken licht gele gom als lange druipsteen- 
kegels aan den stam hangen, in West-Java schijnt de gomafscheiding 
