EBENACEAK Endl 
HiERN Monographia in Trans. Camb. Phil. Soc. vol xii p. 1. — 
GüRKE in Engl. u. Prantl. Nat. Pfl. — Boerlage Handl. ii 342. 
— B. et. H. Gen. ii 662. Miquel F1. Ind. Bat. ii 1043; Sumatra 
583. — Scheffer in Ann. de Buit. i 35. — K. Schumann F1. v. Kais. 
Wilh. Land 108. — Warburg in Engler, Bot. Jahrb. xiii 2 p. 
402, 454. 
Bloemen regelmatig, meest tweehuizig, soms hermaphrodiet 
{Maha Teysmanni) of polygaam, hoogst zelden eenhuizig (Diospi/ros 
cauliflora), 3 — 7-tallig. Kelk blijvend, na den bloei meest 
aangroeiend. Bloemkroon vergroeidbladig, regelmatig, meest 
kroesvormig of trechtervormig, in knop ineengedraaid, naar 
rechts dekkend. Meeldraden in de tweeslachtige en mannelijke 
bloemen isomeer en met de kroonslippen afwisselend {Maha Teys- 
manni) of in het dubbele of in onbepaald aantal. Helmknopjes smal, 
aan de basis bevestigd; meestal paarsgewijs aan een gemeenschappe- 
lijken helmdraad, waarbij het binnenste kleiner is dan het buitenste ; 
met twee helmhokjes, meest met zijdelingsche, bij D. huxifolia met ein- 
delingsche spleten openspringend. In de vrouwelijke bloemen zijn 
meest staminodia voorhanden. Een schijf ontbreekt. Eierstok bij 
de 5 bloemen rudimentair of ontbrekend, in de ? en § boven- 
standig zittend, meest 3— 10-hokkig, met 3 — 5 vrije of aan den 
voet vergroeide stijlen, met kleine tweelobbige of ongedeelde stempels. 
Hokjes meest evenveel als stijlen, zelden door valsche tusschenschotten 
dubbel zooveel, met één of twee omgekeerde hangende eitjes met 
dorsale zaadnerf. Vrucht meest vleezig, 1 — 10 hokkig met één 
zaad in elk hokje; zaadhuid dun of lederachtig, glad; kiemwit 
overvloedig kraakbeenachtig, effen of door het binnendringen van de 
