Ebenaceae. 
— 56 — 
Meeldraden 10 — 16 onbehaard (of aan de buitenzijde eenigszins 
bebaard), twee aan twee met den voet der helmdraden verbonden, 
de buitenste langer dan de binnenste; helmknopjes langwerpig^ aan 
den top openspringend; eierstok-rudiment behaard (in de onderzochte 
bloem zoo goed als onbehaard, met 8 lengte-groeven). — ?bloemen: 
3 mM. lang. Staminodiën ontbreken. Eierstok 4 — 5-hokkig van boven 
behaard, beneden glad; hokjes 1-eiig, stijl gedeeld, kort. Vrucht 
9 — 22 mM. hoog, cijlindrisch of langwerpig, aan den top kegel- 
vormig, glad of aan den top behaard, droog, éénhokkig met één, 
zeldzamer twee zaden. Zaad: kiem wit kraakbeenig effen; zaad- 
lobben ongeveer even lang als de wortel." (Hiern). 
Aanm. Wij bezitten slechts één bloeiend mannelijk exemplaar afkomstig van 
Djampang-koelon (Herb. Kds. 1796 p), dat van bovenstaande naar Hiern genomen 
beschrijving slechts afwijkt door het bezit van een zoogoed als onbehaard, 8-ribbig 
eierstok-rudiment en aan de rugzijde eenigszins behaarde meeldraden. Het stuif- 
meel is ellipsoidisch driehoekig, middellijn 32 y. . De Oostjavaansche exemplaren 
onderscheiden zich door veel langer en dichter beharing van dit Westjavaansche ; ook 
zijn de bladeren door de doorloopende middelnerf bijna doornachtig toegespitst. Vol- 
gens ZoLLiNGER zijn de bloemen 5-tallig. 
Geogr. verspreiding. Geheel Java in de heete laagvlakte ; O — 300 
Meter zeehoogte. Door ons o. a. in Bantën, Pekalongan en Banjoewangi 
gevonden. Bijna overal zeldzaam of zeer zeldzaam. Buiten Java : „Yoor- 
en Achter-Indiö ; Malakka, Borneo" (Hooker). — Standplaats: "Vooral 
op onvruchtbaren en periodiek drogen, ook op constant vochtigen grond. 
Bij voorkeur beneden 100 M. zeehoogte, in ijl groeiend bosch. — Voor- 
komen: Verstrooid. Soms nogal veel individuen in hetzelfde bosch, 
O. a. op den kalkrug van het schiereiland Djati-ikan in Banjoewangi. 
Nooit gezellig. — Bladafval: Altijdgroen. — Bloei en vrucht-tijd: 
Gebruik: Hout: Als te klein en moestal te krom hoogstzelden door 
de inlanders gebezigd. Kernliout zou zwart zijn en een inferieur soort 
ebbenhout leveren. — Cultuur: Niet aan te bevelen. — Inl. namen: 
Slechts aan zeer weinige inlanders bij name bekend ; en dan nog meestal 
namen, welke locaal verschillen, en welke elders voor andere boomsoorten 
geldig zijn, b. v. Ki-mërak, s. bij Tjemara in Z. "W. Bantën, terwijl in 
de vele bergstreken een FodocarpKs-soort aldus genoemd wordt. Bij 
Panoembahan in Djampang-koelon (Preauger) soms Tjantigi, s., terwijl 
elders een groot aantal boomsoorten, o. a. Pemphis acidida, Forst. ; Agapetes- 
soorten, enz. aldus heeten. Bibis, j. en KHoran, j. in Banjoewangi, 
terwijl met die namen elders eeuige andere boomsoorten aangeduid wor- 
den. Hetzelfde geldt voor Bibissaii, j. (Banjoewangi). In Pekalongan bij 
Soebah heet de boom nogal constant Mërakan, j. Overal wordt D. huxi- 
folia met Maba buxifolia (zie boven) verward; hetgeen niet te ver- 
wonderen is, omdat beide boomen zeer veel op elkaar gelijken.— Habitus: 
Eigenaardig door de zeer kleine op Buxus setnpercirens gelijkende bladeren. 
