— 79 — 
SCROPHULARIACEAE. 
dorre rotsen een op den grond staande kleine boom (H = 10 — 12 
M. bij D. = 20 — 25 cM,) met den habitus van Sonneratia acida, 
LiNN. Schors: 7 — 10 mM, dik; bros; buiten nogal glad, donker- 
grauwgrijs en dun afschilferend als epiphyt, doch zeer ruw en in 
dikke platen afschilferend bij den op den grond staanden boom. 
Doorsnede lichtbruin. Binnen geelwit. Zonder bladgroen. Zonder 
melksap. 
Bladeren (kort voor den bloei alle afvallend), aan de jonge takjes 
tegenovergesteld, eivormig met afgeronden voet en vrij spitsen top, 
aan weerskanten met 3 of 4 zijnerven, jonge twijgen en bladstelen 
purperkleurig; bladeren ongeveer 125 mM. lang bij 70 breed ; bladsteel 
15 — 20 mM. Bloemen violet in tamelijk ijle 150 — 270 mM. lange 
trossen. Kelk napvormig, ondiep tweelobbig, lobben onduidelijk ge- 
karteld nagenoeg afgeknot, van buiten melig-behaard, purperkleurig. 
Kroon van buiten evenzoo gekleurd en behaard, van binnen wit- 
achtig, kaal bij de aanhechting der meeldraden witwollig behaard. 
Stuifmeel schijfvormig 30 jS in middellijn. Meeldraden ver uit- 
stekend. Vrucht met spitse, schuitvormige, dik-leerachtige 20 — 50 
mM. lange, buiten donkerbruine, binnen lichtbruine kleppen open- 
springend, waarbij de kleppen nog lang van onderen met omgebo- 
gen vliezige rand bevestigd blijven en beide zaadlijsten aan de 
centrale as verbonden blijvea of bij uitzondering loslaten. Zaden 
klein zeer plat, langwerpig, door een doorschijnenden vleugel om- 
geven, met den vleugel 12 mM. lang, bijna 2 mM. breed. 
Aanm. Beschrijving uitsluitend naar talrijke bloem- en vrucht-dragende specimina 
van Herb. Kds. Volgens Hooker (F1. B. I. iv 258), die de vruchten dezer soort door 
HoRSFiELD op Java verzameld in het Herb Kew. onderzocht heeft, zou de vrucht zich van 
die der op den Himalaja voorkomende W/(/^U/a (/(V/a«(ea, Wall. door de veel langere en 
houtachtige vruchtkleppen en de splijtende zaadlijsten onderscheiden. Bij onze exemplaren 
zijn de vruchtkleppen niet houtachtig, maar leerachtig en nog niet tweemaal zoo lang 
als die bij Waluch. Ook is bij de meesie vruchten de zaaddrager niet gespleten, maar 
volkomen gaaf. Bij de grootste vruchten laat soms de zaadlijst van de centrale zuil 
los en valt met de klep af; doch dit is een uitzondering. 
Wij vinden dus slechts de volgende ondergeschikte punten ter onderscheiding: De 
kelk en bloemkroon zijn bij onze javaansche specimina eenkleurig violet, de jonge 
twijgen en bladstelen zijn purperkleurig; de kelk is bij de enkele bloemen, die wij 
konden onderzoeken niet getand, maar twee-kleppig en onduidelijk gekarteld. Volgens 
de teekening van Wallich zijn de bladeren eenkleurig-groen, de kelk en bloemkroon 
verschillend gekleurd en de kelk diep getand. Hooker l.c. zegt echter: Kelk onre- 
gelmatig 3 — 5-lobbig met afgeronde lobben. 
Wij vermoeden dus, dat de javaansche exemplaren niet eens als een variëteit van 
de typische W. gigantea z^'n af te zonderen. 
