— 119 — 
Apocynaceae. 
schen ; doch ook in hoogstammig', schaduwrijk, dichtgesloten oerwoud niet 
zeldzaam. — Voorkomen: Nooit gezellig, steeds verstrooid, doch in vele 
streken zeer algemeen. — B 1 a d a f v a 1 : Bijna steeds altijdgroen ; zeldzaam 
loofverliezend ; o. a. bladerloos bloeiend gevonden in Novenbcr bij Telawa 
in Soerakarta. — Ouderdom: Naar onze schatting minstens 100 jaar. — 
Groei-s nelheid: zeer groot. Is niet zelden op verlaten bouwveldon der 
heete laagvlakte een der eerst opschietende boomen. Werkt zich gemakkelijk 
• door alang-alang heen, en doodt dezen later door sterke beschaduwing. — 
Bloei- en vrucht-tijd: Veelal bloeiend in oostmoesson. Rijpe vruchten 
in westmoesson. Vruchten na het openspringen nog maanden lang aan 
den boom blijvend. Door ons o.m. bloemen verzameld in Augustus, Oc- 
tober en November, en in Buitenzorg o.a. Maart — Mei. — Vermenig- 
vuldiging: Zaden in buitengewoon groot aantal voortgebracht; zeer 
gemakkelijk door wind verspreid. Draagt eerst vruchten, wanneer de 
stam- middellijn ongeveer 25 cM. bedraagt. Laat zich volgens de inlanders 
gemakkelijk stekken; ook Rumpkius deelt dit mede. — Grebruik: Hout: 
Als bijzonder weinig duurzaam, en te weinig sterk niettegenstaande de 
groote afmetingen (balken van 40 — 50 cM. vierkant bij 15 — 20 M.) door 
de inlanders bijna nooit voor huis- of bruggenbouw; en slechts zelden 
voor andere doeleinden gebezigd; b.v. voor inlandsche zadelbokken en 
ander grof snijwerk. In Burraa dit hout voor schoolborden en daarom 
scholaris genoemd. In Voor-Indië soms voor kisten; daar en ook in den 
Maleischen Archipel voor drijvers van vischnetten als surrogaat van kurk. 
„Spec. Gew.—0. 4 — 0-5" (Gamble). Volgens Rumphius het „zachtste en 
witste" van alle Arabonsche hout-soorten. Mits geïmpregneerd waar- 
schijnlijk voor theekisten bruikbaar. Bittersmakend, reukeloos en effen 
wit. Geen kernhout. Hout van voldoende afmetingen voor pakkisten 
in voldoenden voorraad op Java aanwezig. Tot dusver hiervoor nog 
niet gebezigd ; omreden ongeimpregneerd te weinig duurzaam. Scliors, 
enz.: Schors reukeloos, buitengewoon bitter; op Java en in Britsch- 
Indië in- en uitwendig als medicijn, b.v. op huidwonden bij vee; tegen 
koorts extract gedronken, enz. — Cultuur: Aantebe velen voor goed- 
koope herbossching m.h.o. op irrigatie en grondverbetering ; ook voor 
wegenbeplanting; zelfs op periodiek droge gronden, echter niet boven 
900 M. zeehoogte. — Inl. namen: Lamc, s.; Poele j.; Pblaj, md. Elk 
dezer namen echter soms ook aan een paar andere Alstonia- zoomede 
aan Rauwolfia-soorten gegeven, welke o.a. door blad vorm, bladkleur, 
het bezit van zeer bitter wit melksap nogal op A. scholaris gelijken. — 
Habitus: Nogal eigenaardig. Vruchtdragend dadelijk te herkennen 
aan het buitengewoon groot aantal, slap neerhangende, dunne rolronde, 
op peulen gelijkende, dunne vruchten. Gelijkt dan iets op Legarang, j. 
{Alstonia villosa, Bl.), doch kroon veel donkerder groen en stam veel 
dikker.. Is de hoogste en dikste van alle ja,\a,ansch.e Apocijneet'n. In bla- 
derloos djatibosch reeds in blad dadelijk te herkennen, o.a. aan de zeer 
donkergroene, meestal altijdgroene kroon en het witte intens-bittere 
melksap, en in de jeugd nog aan de Icransgewijze vertakking. 
Arhor altissima. ioUa 4 — 8-verticillata, supra nitida, subtus palUda, 
hreviter vel brevissime petiolata, obovato- vel ellipiico-oblonga, basi acuta 
in petiolum brevem producta, apice obtusa vel brevissime rotundato-acu- 
minata; 150 — 230 mM. longa. Petiolus ad basin emergentia 5 — 6 mM. 
