Sapotaceae. 
— 136 — 
worden. Wij noemen eenige der meest verschillende bladvormen, waarvan wij nog 
geen bloemen bezitten : 
Ie. Bladeren zeer groot, overeenkomend met .5. celebicuttif Piebre; overigens niet 
afwijkend van den typischen vorm, 450 mM. lang bij 170; bladsteel 50 mM. (10216 p 
en 10228 ƒ3; Midden- en Oost-Java). 
2e. Bladeren met zeer groot aantal zijnerven, spoedig geheel onbehaard, 280 — 
350 bij 135—145, bladsteel 25 — 70 mM, aantal zijnerven 20 — 26 paar (10195 |3; 10206 
10207 ƒ3; van Midden-Java). 
3e. Bladeren, reeds bijna volwassen, nog dicht bruin behaard, aan de bovenzijde 
beginnende glad te worden (10293 |3 van Palaboehan West-Java). 
4e. Bladereu alleen in knop behaard, dadelijk na het ontplooien geheel onbehaard; 
bladeren lancetvormig aan beide uiteinden toegespitst; volkomen gelijkend op de 
authenthieke Chrysophyllum sundaicum, Miq; welke soort wij dan ook niet voorver- 
sohillend houden van S. nitidum, Bl. (10205 |3 uit midden Java;. 
Geogr. verspreiding. Geheel Java O — 1200 Meter zeehoogte. 
Vooral O — 500 Meter in Midden- en Oost-Java. Daar zeer algemeen. 
In West-Java nogal zeldzaam; in Bantën zeer zeldzaam. Buiten-Java: 
Niet vermeld. — Standplaats: Veelvuldig in bijna alle djatibosschen 
en andere ijlgroeiende, loofverliezende bosschen op periodiek drogen grond. 
Echter ook, en zelfs niet zeldzaam, in dicht- gesloten, heterogene, altijd- 
groene hoogstammige oerwouden op zeer vruchtbaren constant vochtigeu, 
bodem ; b.v. in de laagvlakten van Këdiri en Banjoewangi. Zelfs ook 
op ziltigen en min of meer drassigen grond b.v. aan den zoom der vloed- 
bosschen ; daar echter zelden hooger dan eenige weinige Meters. Ook 
in jonge secundaire bosschen op verlaten bouwvelden. — Voorkomen: 
Algemeen op veel plaatsen, doch niet gezellig. — Blad afval: Altijd- 
groen. — Groeisnelheid: Werkt zich gemakkelijk door alang-alang 
heen. — Bloei- en vrucht-tijd: Vooral April — Juni bloemen en Oct. 
— Dec. rijpe vruchten; echter beide bijna het geheele(?) jaar door. 
Draagt veel vrucht. — Vermenigvuldiging: Rijpe vruchten niet 
zelden in groot aantal onder den boom te vinden. Verspreiding door 
vogels. — Gebruik: Hout: Hoewel in kolossale afmetingen en groote 
hoeveelheden gemakkelijk te krijgen, als te weinig duurzaam, niettegen- 
staande groote sterkte, zelden door de inlanders gebezigd. Hout wit; 
zeer hard, reukeloos. Schors: reukeloos en smakeloos of een weinig 
wrang. — Cultuur: Aantebevelen in gemengde herbosschingen, zoowel 
m.h.o. op grondverbetering als irrigatie. Ook voor wegenbeplauting 
zeer geschikt. — Inl. namen: In Banjoewangi. Kedoe, j. of Kadoe, j. 
In West-Bësoeki : Këthoe, md. In Pëkalongan en Banjoemas: Kë>nit,j. In 
Këdiri Kadoet, j. of Badoef, j. Deze namen wel locaal, doch vrij constant. 
In Samarang aan veel inlanders bij name onbekend ; daar soms Dëlèr, 
j. of Këtjik, j. of(?) GèmblaJï, j. In Preanger en Banten nog minder 
bekend ; vaak geheel onbekend ; daar soms Baloen-indjoek, s, of Rëungas- 
gêdèpèr, s.; die beide namen van weinig waarde. Bij Tjilatjap de klein 
blijvende aan de rotsige kust groeiende boomen als Këtnit-watoe, j. on- 
derscheiden. Bijna alleen de namen Kedoe (Banjoewangi) en Këmit (Pëka- 
longan en Banjoemas) van meer algemeene waarde. In de Preanger heet 
Durio zihethiniis, Rwt. soms Kadoe, s. — Habitus: Woudreus met sterk 
uitspringende wortellij sten; bijna smakeloos, wit melksap in de schors; kleine 
roode vruchten aan de dunnere takken; bladeren nogal op Rëtmgas, s. 
(Cr?M/a)-bladeren gelijkende. 
