— 139 — 
Sapotaceae. 
goud-bruin (bij het opdrogen roodbruin), van die der jonge stamloten 
bijna geheel groen, aanliggend vuilwit behaard. Jonge bladeren 
groenachtig zilvergrijs. Bloemen in 1 — 1 5-bloemige bundels, dik- 
wijls uit de oksels van afgevallen bladeren. Bloemstelen en kelk 
aanliggend behaard. Kelk bijna klokvormig met afgeronde slippen. 
Kroon weinig uitgespreid, slippen stomp met omgekrulden rand. 
Helmknopjes iets buiten de kroon uitstekend. Staminodiën eenigszins 
bloembladachtig met verbreeden voet , min of meer duidelijk gelobd, 
middenlob soms een rudimentair helmknopje vormend, zij lobben afge- 
rond. Schijf met den eierstok vergroeid, breed kussenvormig, vuilwit 
behaard. Vrucht: ons slechts van één exemplaar van Palaboehan 
bekend, een kleine bes, bolvormig, glanzig zwart, door mislukking 
eenzadig. Zaad weinig er hooger dan breed met lijnvormigen navel, 
glanzig bruin; 8 mM. hoog. 
Aanm. Beschrijving naar het auth. exemplaar, iv D. 65 Hort. Bog., in Maart bloeiende, 
en onze daarmede vergeleken exemplaren alle van de Zuidkust afkomstig van Herb. 
Kds. Vrucht naar Herb. Kds. 12220 p. 
De bladeren van een zelfde specimen zijn dikwijls zoovfel obovaat als elliptisch of 
langwerpig-toegespitst. Zij verschillen van S. chrysuphyllum alleen door het geringer 
aantal zijnerven en den zelden spitsen top. Uit de nog ongeopende bloemknoppen is 
de identiteit niet met zekerheid te bepalen, maar de staminodiën zijn duidelijk gelobd. 
Het onvolledige specimen van Teysmaun door Burck als S. javense beschreven 
behoort tot deze zelfde soort. 
Volgens Burck verschilt deze soort van S. ferrugine'um, Hook. et Arn. door de 
drielobbige staminodia en de kortere bloemstelen, de beharing van bloemstelen en kelk 
en door de grootere bladeren. Het laatste kenmerk is o.i. minder zeker. 
Geogr. verspreiding. In West- en Midden- Java. Alleen door ons 
gevonden aan Zuidkust van Preanger bij Palaboehan en aan de kust van 
Noesa-kambangan in Banjoemas, vlak aan zee. Op beide punten nogal 
algemeen. — Standplaats: Uitsluitend op ziltig zand of op rotsen 
vlak aan zee, in het bereik van den golfslag. Nooit in vloedbosschen, 
evenmin in het binnen land wildgroeiend. Veelal min of meer vrij staan- 
de. — ^Voorkomen: Min of meer gezellig. — Bladafval: Altijdgroen. 
— Bloei- en vrucht-tijd: Maart en April. Schijnt niet elk jaar te 
bloeien en zeer zelden vrucht te dragen. — Gr eb ruik: Hout: Als 
van slechte kwaliteit en meestal te krom door de inlanders zelden 
of nooit gebezigd. Schors: reukeloos, bitter. — Cultuur: Voor wegen- 
beplanting aan kuststreken wellicht bruikbaar. — I n 1 a n d s c h e namen: 
Aan de door ons ondervraagde inlanders onbekend. — Habitus: Nogal 
eigenaardig. Geheele boom, inzonderheid vorm, grootte en stand der 
bladeren als Nangka, s. {Artocarpus integrifolia, L.); vooral ook zeer 
gelijkend op Saoe, s. {Mimusops Kauki, L.); maar bladereu onder meestal 
fraai roodbruin. 
