Sapotaceae. 
— 144 — 
bijna ruitvormig, aan den top afgerond of stomp of toegespitst met 
spitsen voet in den bladsteel afloopend; dik leerachtig; onbehaard^ 
met vrij talrijke, dunne, somtijds aan de onderzij dje iets uitspringende, 
maar meestal in het bladmoes wegcjezonken zijnerven; fijn netsgewijze 
geaderd; boven nogal donkergroen, onder gewoon groen; 125 — 130 
mM. lang bij 48 — 55. (Bij jonge planten veel grooter en bij zeer 
oude boomen kleiner). Bladsteel 8 — 15mM. lang. Knoppen en zeer 
jonge bladeren aanliggend-okerbruin-behaard , spoedig geheel glad. 
Bloemstelen en kelkslippen kort donzig behaard, bijna glad. Bloe- 
men vrij groot, 15 — 25 mM. in middellijn; bloemstelen 15 — 20 mM. 
lang. Kelkslippen breed-eivormig, stomp, de binnenste aanliggend- 
bruiu-behaard. Kroonbuis kort; kroonslippen radvormig uitstaande, 
langwerpig spits, veel langer dan de buis, 8 mM. lang bij 3 mM. 
Meeldraden 12, afwisselend hooger ingeplant, ongeveer even lang 
als de kroonslippen, helmknopjes langwerpig eivormig, in een korte 
punt uitloopend, ongeveer even lang als de helmdraad. Helmbindsel 
in den knop behaard, spoedig glad wordend. Eierstok vooral van 
boven zacht behaard. Jonge vruchten donzig behaard, spoedig glad 
wordend. Vrucht vloezig , ellipsoidvormig met stijl-rudiment en 
. door den iets vergrooten kelk gedragen, 50 mM. lang bij 39 mM. 
Zaad met een korstachtige glanzige zaadhuid en grooten navel. 
Aanm. Be3chrijving naar Herb. Kds., vergeleken met auth. exemplaren uit Herb. 
Bog. en met levend exemplaar uit den Hort. Bog. (IV B. 22.). 
BüECK l.c. onderscheidt P. Njutoh van P. javense (van dezelfde vindplaats) wegens 
de somtijds iets meer toeofespitste bladeren als een afzonderlijke soort. 
In de talrjjke exemplaren van het Herb. Kds. uit Banjoewangi zijn echter allerlei 
overgangsvormen. Eveneens varieert de bladsteel bijzonder in lengte, zoodat ook al- 
lerlei overgangen voorkomen tot de soort, welke door Burck als P. ftaHca/ü/m beschre- 
ven is; en die hoofzakelijk door de lengte der bladstelen zou verschillen. 
Merkwaardig is echter , dat in de res. Samarang (afd. Grobogan bij Karaogassem) 
door de inlanders constant twee soorten onderscheiden worden onder de namen Gra- 
ivang, j. en Djempina, j. waarvan de eerste zich door meer toegespitste bladtoppen 
onderscheidt, terwijl de laatste aan de oost-javaansche Xjatoeh, j = Kaïcang, j. gelgk 
schijnt te zijn. 
Een exemplaar van Palaboehan (Proanger), waarvan slechts enkele bladeren en zeer 
kleine bloemknoppen aanwezig zijn, komt door de lengte der bladstelen meer met 
P. bancannm overeen. 
Twee exemplaren uit de djatibossohen bij Kedoengdjati (Samarang) afkomstig 
hebben veel grootere obovaat-ruitvormige bladeren met middelmatige bladstelen. Het 
is dus niet onmogelijk, dat wanneer wij in het bezit zullen zijn van meer volledig 
herbarium dezer laatst bedoelde boomen, meer dan één soort door ons zal moeten 
worden onderscheiden. 
